Echo After Exit (Trina POV)
1331 Words
“Hindi mo man lang ba ako hihintayin mag explain?”
Tahimik ang hallway ng campus, pero sa isip ni Trina, parang sumisigaw lahat ng nangyari kahapon. Yung huling tingin ni Patrick. Yung malamig na sagot niya. Yung walang hesitation na pag putol ng kahit anong namamagitan sa kanila.
“Wala nang kailangan pag-usapan,” paulit ulit niyang boses sa utak niya.
Napahigpit ang hawak niya sa strap ng bag niya habang naglalakad papasok ng campus grounds. Dapat sanay na siya sa rejection. Cheer captain siya. Sanay sa pressure. Sanay sa crowd. Sanay sa attention.
Pero hindi siya sanay sa ganito.
Yung pakiramdam na ikaw yung naging choice pero biglang naging option na lang na tinanggal.
“Trina!”
Napalingon siya. Si Yna, teammate niya sa cheer squad, mabilis na lumapit.
“Girl, nakita mo na ba?” tanong ni Yna, halatang excited.
“Ano?” sagot ni Trina, malamig.
“Si Patrick,” sagot ni Yna, kinikilig pa rin kahit awkward na yung timing. “May bagong issue na naman.”
Napahinto si Trina.
“Anong issue?” tanong niya, pero alam na niya ang sagot bago pa sumagot si Yna.
“May bago na naman siyang kausap. Si Bea Llorente daw.”
Parang may bumigat sa dibdib niya, pero hindi niya pinahalata.
“Ah,” sagot niya lang.
“Grabe no?” sabi ni Yna. “Parang mabilis talaga siya mag move on.”
Napangiti si Trina, pero walang saya. “Hindi siya nagmo move on.”
“Ha?” tanong ni Yna.
“Hindi niya kailangan,” sagot ni Trina. “Wala naman siyang tinatapos na totoong bagay.”
Hindi na sumagot si Yna, halatang hindi alam kung paano i-handle yung tone niya.
“Anyway,” sabi ni Yna, pilit binabago topic. “Practice tayo mamaya. Focus ka ha.”
Tumango si Trina. “Oo.”
Pero habang naglalakad si Yna palayo, hindi gumagalaw si Trina agad.
Nakatayo lang siya.
At sa isip niya, bumalik yung pangalan.
Bea Llorente.
“Hindi ka pa rin tapos,” bulong niya sa sarili.
Hindi niya alam kung kanino niya sinasabi.
Sa sarili niya.
O kay Patrick.
O sa taong hindi pa niya nakikita pero parang already involved na sa ending ng kwento niya.
Pagpasok niya sa locker room, tahimik. Wala yung usual na ingay ng teammates na naghahanda. Yung energy na dati niyang kinagigiliwan, parang biglang naging mabigat.
“Trina.”
Napatingin siya. Si Coach dela Cruz.
“Okay ka lang?” tanong ng coach.
“Oo,” sagot niya agad.
Hindi naniwala yung coach, pero hindi na nagtanong ulit.
“Focus ka lang sa routine,” sabi nito. “May game next week.”
Tumango si Trina. “Yes, coach.”
Pero kahit anong pilit niya, hindi makapasok sa utak niya yung choreography.
Sa bawat step, may ibang mukha na pumapasok.
Patrick.
Yung malamig niyang expression.
Yung “we’re done” na parang wala lang.
Yung “goodbye” na parang hindi siya mahalaga.
Napahinto siya sa gitna ng rehearsal.
“Trina?” tawag ng teammate niya.
“Okay lang,” sagot niya, pilit na ngiti.
Pero hindi siya okay.
Sa labas ng gym, umupo siya sa bleachers. Mag isa.
Hindi siya sanay dito.
Sanay siya na may audience.
Sanay siya na may ingay.
Sanay siya na may validation.
Pero ngayon, parang lahat ng yun biglang nawala.
Kinuha niya yung phone niya.
May trending post.
“Campus MVP Patrick Valdemor spotted with mysterious art student.”
Picture.
Blurred pero recognizable.
Si Patrick.
At si Bea.
Magkasama.
Hindi close sa picture, pero sapat para magisip ang lahat.
Napahigpit ang hawak niya sa phone.
“Of course,” bulong niya.
Hindi niya alam kung bakit mas masakit yung makita kaysa yung marinig.
Parang confirmation na hindi siya special.
Hindi siya exception.
Isa lang siya sa list.
Ibinaba niya yung phone.
“Ang galing mo talaga,” sabi niya sa hangin.
Hindi niya alam kung si Patrick ba kausap niya.
O sarili niya.
Sa kabilang side ng campus, si Patrick naman, nasa library.
Hindi niya alam kung bakit siya nandito.
Hindi naman siya nag aaral dito.
Pero nandito siya.
At nasa harap niya si Bea Llorente, tahimik lang na nagbabasa ng sketchbook.
“Bakit mo ako nireplyan?” tanong niya.
Hindi agad sumagot si Bea. Tuloy lang sa pag drawing.
“Wala ka bang ibang ginagawa?” dagdag ni Patrick.
“Meron,” sagot niya, hindi tumitingin.
“Like?” tanong niya.
“Observing,” sagot ni Bea.
Napairap si Patrick. “Ang weird mo.”
“Salamat,” sagot ni Bea.
Napahinto siya.
Hindi niya alam kung insulto yun o compliment.
“Anong gusto mo?” tanong niya ulit.
Tumingin si Bea sa kanya ngayon. Diretso.
“Wala akong gusto sa’yo,” sagot niya.
Napakunot ang noo niya. “Then bakit ka nandito?”
“Hindi ako nandito para sa’yo,” sagot ni Bea. “Nandito ako kasi may sinabi ka na hindi totoo.”
Napangisi si Patrick. “Which is?”
“Na wala kang pakialam,” sagot ni Bea.
Napahinto siya.
“Wala naman,” sagot niya agad.
“May reaction ka sa lahat ng tao na naiiwan mo,” sagot ni Bea.
Napahigpit ang panga niya. “You don’t know anything.”
“Hindi pa,” sagot ni Bea.
“Then stop acting like you do,” sagot niya.
Tumayo si Bea, kinuha yung sketchbook niya.
“Patrick,” sabi niya.
“Ano?” sagot niya, iritado.
“Hindi ka hindi marunong magmahal,” sabi niya.
Napatawa siya, sarcastic. “Wow, therapist ka na ngayon?”
“Hindi,” sagot ni Bea. “Observer lang ulit.”
Napairap siya. “Stop observing me.”
“Hindi pwede,” sagot niya.
“Bakit?” tanong niya.
“Kasi lagi kang may iniiwan na hindi mo inaamin,” sagot ni Bea.
Napahinto si Patrick.
Sandaling katahimikan.
“Alam mo ba,” sabi niya, mas malamig, “lahat ng sinasabi mo, assumptions lang.”
“Maybe,” sagot ni Bea. “Pero consistent.”
Napahinga siya ng malalim. “You’re annoying.”
“Maraming nagsabi na din yan,” sagot ni Bea.
“Good,” sagot ni Patrick.
Tumalikod na si Bea.
Pero bago siya umalis, huminto siya.
“Patrick,” tawag niya.
Napatingin siya.
“At some point,” sabi niya, “hindi ka na makakatakas sa sarili mong pattern.”
Tumalikod siya at umalis.
Si Patrick naiwan.
Tahimik.
Pero sa loob, hindi tahimik.
Sa campus walkway, si Trina naman, nakita yung same post na nakita ni Patrick.
Pero this time, hindi na surprise.
Hindi na shock.
Hindi na denial.
Acceptance na.
Pero masakit pa rin.
May lumapit sa kanya na reporter.
“Trina, any comment about Patrick Valdemor?”
Napatingin siya sa camera.
Ngumiti siya.
Perfect.
Controlled.
“Wala,” sagot niya.
“Are you okay?” tanong ng reporter.
Sandaling katahimikan.
Then ngumiti ulit siya.
“I’m fine,” sagot niya.
Pero pagtalikod niya, hindi na perfect yung ngiti niya.
Hindi na controlled.
At sa isip niya, isang linya lang ang paulit ulit.
“Hindi ako yung talo.”
Pero bakit parang siya yung naiwan?
Sa kabilang side ng campus, si Patrick naglakad palabas ng library.
May tumawag sa kanya.
“Patrick!”
Si Cindy.
“Anong meron?” tanong niya.
“May nakita ka na ba?” tanong niya.
“Alin?” sagot niya.
“Yung picture mo,” sagot niya. “With Bea.”
Napairap siya. “So what?”
“People are talking,” sabi ni Cindy.
“Let them,” sagot niya.
Pero habang sinasabi niya yun, may kakaibang pakiramdam sa loob niya.
Hindi dahil kay Trina.
Hindi dahil sa issue.
Kundi dahil sa isang tao.
Bea.
At bago siya makaalis, may dumaan na bulong mula sa likod ng crowd.
“Si Trina daw, wala na.”
Napahinto si Patrick.
Hindi niya nilingon.
Pero hindi siya umalis agad.
At sa unang pagkakataon sa lahat ng ending niya...
hindi niya alam kung sino talaga yung naiwan.
- Writer
