Cold Ending (Patrick POV)
1353 Words
“Hindi mo ako kayang iwan na parang wala lang ako.”
Tahimik si Patrick habang binabasa niya ulit yung message sa phone. Bea Llorente. Isang pangalan na dapat hindi niya iniisip, pero paulit ulit na pumapasok sa isip niya simula kanina.
“Hindi pa tapos, Patrick.”
Napahinga siya ng malalim, saka ibinaba yung phone sa lamesa. Nasa condo siya, nakaupo sa harap ng glass window, city lights sa labas pero wala siyang nararamdaman na connection doon.
“Ang daming tao sa paligid,” bulong niya sa sarili, “pero bakit parang walang meaning?”
Tumayo siya, naglakad papunta sa kitchen, kumuha ng tubig, uminom pero hindi niya natikman.
“Bea Llorente,” ulit niya sa isip.
Hindi niya kilala ng maayos. Hindi niya dapat pinapansin.
Pero siya yung unang nag message na hindi tungkol sa fame niya, hindi tungkol sa pangalan niya, hindi tungkol sa image niya.
Kundi tungkol sa kanya.
At yun ang nakakainis.
Dahil sanay siya na ang mundo umiikot sa reaction ng iba sa kanya.
Pero ngayon, may isang taong parang hindi umiikot doon.
At hindi niya alam kung paano i-handle yun.
Nag-vibrate ulit yung phone niya.
Brian.
Sinagot niya agad.
“Ano,” sabi niya.
“Pre,” bungad ni Brian, “balita ko si Trina, out na talaga.”
“Alam ko,” sagot niya.
“Wala kang reaction?” tanong ni Brian.
“Anong gusto mong reaction?” balik ni Patrick.
“Hindi ko alam,” sagot ni Brian. “Pero hindi ka normal.”
“Normal ako,” sagot niya agad.
“Hindi,” sabi ni Brian. “Hindi ka.”
Napahinga si Patrick, medyo naiinis. “May kailangan ka ba?”
“Meron,” sagot ni Brian. “Tanong lang.”
“Anong tanong?” sabi ni Patrick.
“Masaya ka ba?” diretso ni Brian.
Tahimik.
Sandaling katahimikan.
“Anong klaseng tanong yan?” sagot ni Patrick, medyo defensive.
“Simple,” sabi ni Brian. “Masaya ka ba sa ginagawa mo?”
“I’m fine,” sagot niya.
“Hindi yun sagot,” sabi ni Brian.
“Yan lang meron ako,” sagot ni Patrick.
Napabuntong hininga si Brian sa kabilang linya. “Pre, ilang beses na ‘to nangyari.”
“Wala akong pake sa nakaraan,” sagot niya.
“Pero paulit ulit,” sabi ni Brian. “Alyssa, Nicole, Chloe, Trina.”
“Enough,” putol ni Patrick.
“Hindi pa,” sabi ni Brian. “Kasi ngayon, iba na yung pattern.”
Napakunot ang noo niya. “Anong iba?”
“May mga taong hindi mo na nakakalimutan agad,” sabi ni Brian.
Napatahimik si Patrick.
“Like?” tanong niya, kahit alam niya na ang sagot.
“Maribel,” sagot ni Brian.
Napahigpit ang hawak niya sa phone.
“Hindi mo siya isama diyan,” sagot niya, malamig.
“Pero nandiyan siya,” sagot ni Brian. “At si Bea.”
Napahinto siya.
Bea.
“Wala kang alam,” sagot ni Patrick.
“Alam ko lang,” sabi ni Brian, “hindi ka na kasing detached gaya ng iniisip mo.”
“Stop analyzing me,” sagot ni Patrick.
“Hindi analysis yun,” sagot ni Brian. “Observation.”
Napabuntong hininga si Patrick. “Wala akong time sa ganito.”
“Lagi mong sinasabi yan,” sagot ni Brian. “Pero lagi ka rin nandito, nakikinig.”
Napahinto si Patrick.
Binaba niya yung phone.
Hindi niya gusto yung usapan.
Hindi niya gusto yung direction.
At lalo niyang ayaw yung pakiramdam na may tama yung sinabi ni Brian.
Bumalik siya sa couch, nag-scroll ulit sa phone niya.
May bagong post si Trina.
“Ending chapters don’t scare me anymore.”
Napairap si Patrick.
“Ang drama,” bulong niya.
Pero hindi niya in-scroll agad.
Tinitigan niya.
Matagal.
Parang may gustong basahin sa pagitan ng lines.
Pero wala.
Binalik niya yung phone sa mesa.
“Move on,” sabi niya sa sarili.
Pero hindi siya gumalaw.
Kinuha niya ulit yung phone, binuksan yung chat ni Bea.
“Hindi pa tapos, Patrick.”
At sa baba nun, may isa pang message.
“Hindi ka sanay na may taong hindi ka tinatakbuhan.”
Napahigpit ang panga niya.
Sino ba ‘to?
At bakit parang alam niya siya?
Biglang may kumatok sa pinto.
Tatlong katok.
Controlled.
Hindi random.
Tumayo siya, naglakad papunta sa pinto.
“Who is it?” tanong niya.
“Bea,” sagot ng boses sa labas.
Napahinto siya.
Sandaling katahimikan.
Bea Llorente.
Binuksan niya yung pinto.
Nakatayo siya doon.
Simple lang ang suot. Walang effort sa image, walang performance. Pero weirdly, hindi siya ordinary.
“Paano mo nakuha number ko?” tanong agad ni Patrick.
“Cindy,” sagot niya.
Napakunot ang noo niya. “Cindy?”
Tumango si Bea. “Friend niya ako.”
Napailing si Patrick. “Of course.”
“Hindi ako nandito para manggulo,” sabi ni Bea.
“Parang ganun na rin,” sagot niya.
“May kailangan lang ako sabihin,” sabi ni Bea.
Napairap siya. “Pwede sa message.”
“Hindi yun magiging same,” sagot ni Bea.
Napatingin siya.
“Anong gusto mong sabihin?” tanong niya.
“Na mali ka,” sagot ni Bea.
Napahinto siya.
Hindi siya sanay na sinasabihan ng ganun diretso.
“Excuse me?” sagot niya.
“Hindi ka detached,” sabi ni Bea.
Napatawa si Patrick, pero walang humor. “You don’t know me.”
“Alam ko enough,” sagot niya.
Napakunot ang noo niya. “Enough for what?”
“Para makita na takot ka,” sagot ni Bea.
Napatahimik si Patrick.
“Say that again,” sabi niya.
“Takot ka,” ulit ni Bea.
Sandaling katahimikan.
Napahigpit ang panga niya.
“Get out,” sabi niya.
“Hindi pa ako tapos,” sagot ni Bea.
“Wala akong pakialam,” sagot niya.
“Pero may pakialam ka,” sagot ni Bea.
Napatawa si Patrick, mas malamig. “Based on what?”
“Based on the fact na hindi mo binura yung messages ko,” sagot ni Bea.
Napahinto siya.
“Based on the fact na sinagot mo ako,” dagdag ni Bea.
“Coincidence,” sagot ni Patrick.
“Hindi,” sagot niya.
Napailing si Patrick. “You’re reaching.”
“Hindi,” sagot ni Bea. “Ikaw yung tumatakbo.”
Napairap siya. “From what?”
“From feeling,” sagot ni Bea.
Napahinto siya.
“Hindi ako ganun,” sagot niya.
“Pero nagiging ganun ka,” sagot ni Bea.
Sandaling katahimikan.
Napatingin si Patrick sa kanya.
At doon niya napansin.
Hindi siya natatakot sa kanya.
Walang hesitation.
Walang intimidation.
Parang siya yung normal, at si Patrick yung hindi.
At yun yung unang beses na nangyari yun.
“Why are you here?” tanong niya ulit, mas malamig.
“Because you’re about to make another mistake,” sagot ni Bea.
Napakunot ang noo niya. “And you think you can stop me?”
“Hindi,” sagot niya. “Pero pwede kitang gisingin.”
Napangisi si Patrick. “Gising na ako.”
“Hindi,” sagot ni Bea.
“Then bakit?” tanong niya.
“Because may susunod kang i-iwan,” sagot ni Bea.
Napahinto si Patrick.
“Maribel,” dagdag niya.
Napahigpit ang panga niya.
“Wala kang alam sa kanya,” sabi niya.
“Pero alam ko yung effect mo sa mga tao,” sagot ni Bea.
Sandaling katahimikan.
Napatingin siya sa kanya.
At sa unang pagkakataon, hindi siya sure kung siya ba yung may control sa conversation.
“Umalis ka,” sabi niya ulit.
Hindi gumalaw si Bea.
“Patrick,” sabi niya, mas mahinahon, “hindi lahat ng umiikot sa’yo, kailangang masira.”
Napatahimik siya.
“Bea,” sabi niya, malamig, “hindi mo ako kilala.”
“Hindi pa,” sagot niya.
At bago siya umalis, tumingin siya ulit.
Diretso.
Walang takot.
“Pero malapit na,” sabi niya.
At iniwan niya yung huling linya na hindi niya kayang i-ignore...
“Hindi ka detached, Patrick. Pinipili mo lang kung sino yung iiwan mo… at darating yung taong hindi ka papayagang umalis.”
- Writer
