Not Enough (Patrick POV)
1718 Words
“Pre, bakit parang galit ka sa mundo?”
Hindi sumagot si Patrick. Nakaupo lang siya sa locker room bench, tuhod nakabuka, hawak ang phone pero hindi nag-i-scroll. Blanko lang ang screen. Tulad ng utak niya.
“Uy,” dagdag ni Brian, tinapik ang balikat niya. “Si Trina ba ‘to?”
Napatingin si Patrick, malamig ang expression. “Drop it.”
Tumaas ang kamay ni Brian na parang sumusuko. “Sige, boss. Pero obvious eh. Hindi ka ganito pag wala kang iniisip.”
“Wala akong iniisip,” sagot ni Patrick, diretso.
Tumawa si Brian. “Yan na nga eh. Yan yung problema.”
Hindi na siya sumagot. Tumayo na lang siya, kinuha ang bag niya at naglakad palabas ng locker room. Narinig niya pa yung mahinang tawa ni Brian sa likod, pero hindi na siya lumingon.
Hindi siya galit.
Hindi rin siya affected.
At least yun ang gusto niyang paniwalaan.
Paglabas niya ng gym, agad siyang sinalubong ng ingay. May mga estudyanteng nag-aabang, may sumisigaw ng pangalan niya, may kumukuha ng video. Automatic na ngumiti siya, nagtaas ng kamay, nagbigay ng quick nods.
Performance mode.
Madali.
Sanay na siya.
“Patrick!” sigaw ng isa. “Nasaan si Trina?”
Saglit siyang natigil, pero hindi halata. “Busy,” sagot niya, sabay kindat. “Miss niyo na agad?”
Tawanan. Sigawan. Usual reaction.
Pero sa loob, may kumurot.
Hindi niya pinansin.
Nagpatuloy siya sa paglakad hanggang makarating sa parking. Pagbukas niya ng kotse, agad niyang isinara ang pinto at napasandal sa upuan.
Tahimik.
Walang audience.
Walang camera.
At doon lang bumalik lahat.
“What are we?”
Napapikit siya saglit, napamura sa ilalim ng hininga.
Hindi naman siya nagkulang sa pagiging clear.
Hindi siya nangako.
Hindi siya nagsabi ng anything serious.
So bakit parang siya pa yung mali?
Kinuha niya ang phone niya, binuksan ang messages. Walang bagong chat mula kay Trina.
Of course.
Hindi naman siya yung tipo na maghahabol.
At hindi rin siya sanay na may umaalis.
Usually, sila yung umaalis.
Pag nagsawa siya.
Pag naging complicated.
Pag humingi ng higit.
“Pre, you good?”
Napatingin siya sa rearview mirror. Nandoon si Brian, kumakatok sa bintana niya.
Binuksan niya ang pinto. “Anong kailangan mo?”
Sumilip si Brian sa loob, nakangisi. “Concerned friend lang.”
“Hindi kita kailangan,” sagot ni Patrick.
“Alam ko,” sagot ni Brian. “Pero kailangan mo ako.”
Napailing si Patrick. “Ang corny mo.”
“Mas corny ka,” balik ni Brian. “Kasi halata na affected ka pero pilit mong tinatanggi.”
“Hindi ako affected,” sagot ni Patrick, mabilis.
“Okay,” sabi ni Brian, tumango-tango. “So bakit ka nandito lang, nakatunganga, hindi umaalis?”
Hindi siya nakasagot agad.
“Exactly,” dagdag ni Brian.
Napabuntong hininga si Patrick. “She asked for more.”
“Eh?” tanong ni Brian. “Ano ba problema dun?”
“Everything,” sagot ni Patrick. “That changes everything.”
Umupo si Brian sa passenger seat nang hindi na hinihingan ng permiso. “Or maybe that’s the point.”
“Hindi ko kailangan ng point,” sagot ni Patrick. “I need things to stay simple.”
“Simple for you,” sabi ni Brian. “Pero hindi para sa kanya.”
Napatingin siya kay Brian, medyo iritado. “Since when did you care?”
“Since you started acting weird,” sagot ni Brian. “At saka, pre, hindi naman siya random girl lang.”
“Lahat pare-pareho,” sagot ni Patrick.
“Talaga?” tanong ni Brian. “So bakit hindi ka maka-move on agad?”
Napangisi si Patrick, pilit. “Move on? Wala naman kaming something.”
“Exactly,” sabi ni Brian. “So bakit parang meron?”
Hindi siya sumagot.
Kasi kahit anong sabihin niya, may mali.
At ayaw niyang aminin kung ano yun.
“Pre,” sabi ni Brian, mas seryoso na. “Ano ba talaga kinakatakot mo?”
Napatawa si Patrick, pero walang saya. “Wala akong kinakatakutan.”
“Commitment,” sagot ni Brian agad.
Napatingin siya, matalim. “Don’t psychoanalyze me.”
“Hindi kailangan,” sagot ni Brian. “Kitang-kita na.”
Napahinga si Patrick ng malalim, saka umiling. “It’s not about fear. It’s about control.”
“Ah,” sabi ni Brian, tumango. “So pag may label, nawawala control mo?”
“Exactly,” sagot ni Patrick.
“Or baka kasi,” dagdag ni Brian, “pag may label, kailangan mong mag-effort.”
Napatingin si Patrick sa kanya, tahimik.
“Hindi ka sanay,” tuloy ni Brian. “Sanay ka sa easy. Sa fun. Sa walang responsibility.”
“Walang mali dun,” sagot ni Patrick.
“Wala,” sabi ni Brian. “Hanggang sa may dumating na hindi na okay sa ganun.”
Humigpit ang panga ni Patrick. “Then that’s not my problem.”
“Sigurado ka?” tanong ni Brian.
Hindi siya sumagot.
Kasi hindi siya sigurado.
Biglang may kumatok ulit sa bintana. Pareho silang napalingon.
Si Trina.
Nakatayo siya sa labas, naka-cross ang arms, diretso ang tingin sa loob ng kotse.
Napamura si Patrick sa isip niya.
“Wow,” bulong ni Brian. “Timing.”
“Get out,” sabi ni Patrick.
“Gladly,” sagot ni Brian, nakangisi pa rin. “Enjoy.”
Paglabas ni Brian, siya agad ang sumalubong kay Trina. Hindi niya narinig ang usapan, pero kita niya yung tension.
Binuksan ni Patrick ang pinto, lumabas, at hinarap siya.
“Ano na naman ‘to?” tanong niya, diretso.
Hindi agad sumagot si Trina. Tinitigan lang siya, parang may binabasa sa mukha niya.
“Hindi ka pa tapos?” dagdag niya.
“Hindi pa,” sagot ni Trina.
Napabuntong hininga si Patrick. “We already talked.”
“No,” sagot niya. “You ended it.”
“Same thing,” sagot niya.
“Hindi,” balik ni Trina. “Magkaiba yun.”
Napailing siya. “What do you want?”
“Clarity,” sagot ni Trina. “Kasi hindi ko matanggap na ganun lang kadali para sa’yo.”
“Because it is,” sagot ni Patrick.
“Hindi para sa’kin,” sabi ni Trina.
“Then that’s your problem,” sagot niya ulit.
Kita niya yung sakit sa mata ni Trina, pero hindi siya umatras.
“Alam mo,” sabi ni Trina, mas mababa ang boses, “you keep saying that like wala kang responsibility sa nangyari.”
“Wala naman talaga,” sagot niya. “I didn’t force you.”
“Hindi mo kailangan mag-force,” sagot ni Trina. “You made me feel like I mattered.”
“Hindi ko sinabi yun,” sagot niya.
“Hindi mo kailangan sabihin,” balik ni Trina. “Actions mo na yung nagsabi.”
Sandaling katahimikan.
Napatingin si Patrick sa kanya, mas seryoso na. “You read too much into it.”
Napatawa si Trina, pero halatang nasasaktan. “Of course. Kasi yun lang yung binibigay mo. Mixed signals.”
“Hindi mixed,” sagot niya. “Clear ako from the start.”
“Clear ka na ayaw mo ng label,” sagot ni Trina. “Pero hindi ka clear sa boundaries.”
Napahinto siya doon.
“Hindi ka clear kung hanggang saan lang,” dagdag ni Trina. “Kung kailan ka aalis. Kung kailan ka seryoso.”
“Because I’m not,” sagot niya.
“Exactly,” sabi ni Trina. “Pero you act like you are.”
“Hindi ko kasalanan kung naniwala ka,” sagot niya.
Humigpit ang kamay ni Trina sa braso niya. “Stop making me look stupid.”
Hindi siya gumalaw. “I’m not.”
“Then stop talking like that,” sabi ni Trina.
Napabuntong hininga siya. “Trina, ano ba gusto mong mangyari ngayon?”
“Say it again,” sagot niya.
Napakunot ang noo niya. “Ano?”
“Sabihin mo ulit sa harap ko,” sabi ni Trina. “Na hindi mo ako kayang piliin.”
Diretso siyang tumingin sa mata nito.
Walang iwasan.
Walang charm.
Walang pa-smooth.
“I can’t choose you,” sabi niya.
Napapikit si Trina saglit, pero hindi siya umatras.
“Okay,” sabi niya, mahina.
“Happy?” tanong ni Patrick.
Napangiti si Trina, pero hindi umabot sa mata. “Hindi.”
“Then why ask?” tanong niya.
“Because I needed to hear it,” sagot ni Trina.
“Now you did,” sabi niya.
Tumango si Trina. “Oo. At ngayon, ako naman.”
Napakunot ang noo ni Patrick. “What?”
Lumapit si Trina ng kaunti, halos magkalapit na sila.
“I want more,” sabi niya, diretso. “At hindi ikaw yung makakapagbigay.”
Humigpit ang dibdib ni Patrick, pero hindi siya nagpahalata.
“So find someone else,” sagot niya.
“Gagawin ko,” sabi ni Trina.
May kakaibang tama yun.
Hindi niya inaasahan na ganun kadali.
Hindi niya inaasahan na hindi siya pipigilan.
Hindi niya inaasahan na hindi siya hahabulin.
“Good,” sabi niya, pilit casual.
Tumango si Trina. “Good.”
Pero hindi pa rin siya umaalis.
“Anything else?” tanong ni Patrick.
Tinitigan siya ni Trina, parang may hinahanap pa.
“Meron pa,” sagot niya.
“Ano?” tanong niya.
Huminga siya ng malalim.
“Someday,” sabi ni Trina, “may makikilala ka na hindi papayag sa rules mo.”
Napangisi si Patrick. “Doubt it.”
“Hindi ka na makakaalis agad,” dagdag ni Trina. “At pag nangyari yun, mararamdaman mo lahat ng tinatakbuhan mo.”
“Hindi mangyayari,” sagot niya.
“Sigurado ka?” tanong ni Trina.
“Very,” sagot niya.
Tumango si Trina, pero hindi na siya ngumiti.
“Okay,” sabi niya.
Tumalikod na siya, handa nang umalis.
Pero bago siya tuluyang makalayo, huminto siya at bahagyang lumingon.
“Patrick.”
“Ano?” sagot niya, medyo iritado na.
Tinitigan siya ni Trina, diretso, matalim.
“Hindi ako yung talo dito,” sabi niya.
Napangisi si Patrick. “Sure.”
Umiling si Trina, parang naaawa na. “Hindi mo lang alam.”
At bago siya tuluyang umalis, binitawan niya yung huling linya na hindi inaasahan ni Patrick...
“Kasi darating yung babaeng pipilitin mong piliin… at hindi ka niya pipiliin.”
- Writer
