Cracks Showing (Patrick POV)
1507 Words
“Hindi ako yung talo dito.”
Nakatayo si Patrick sa parking, hawak ang susi ng kotse pero hindi niya magawang pihitin. Paulit ulit sa utak niya yung sinabi ni Trina bago siya umalis.
“Kasi darating yung babaeng pipilitin mong piliin… at hindi ka niya pipiliin.”
Napairap siya, pilit na tinatawanan yung linya.
“Dramatic,” bulong niya sa sarili.
Pero kahit anong gawin niya, hindi siya agad nakaalis. Parang may pumipigil sa kanya kahit wala namang nakaharang.
“Pre, nakatulala ka na naman.”
Napalingon siya. Nasa likod niya si Brian, naka-cross ang arms, halatang hindi aalis hangga’t hindi siya kinakausap.
“Hindi ako tulala,” sagot ni Patrick, malamig.
“Sure,” sagot ni Brian. “Mukha ka lang estatwa dito.”
“May lakad ka ba o bored ka lang?” tanong ni Patrick.
“Concerned ako,” sagot ni Brian. “At saka curious.”
“Wala kang mapapala,” sabi ni Patrick.
“Already got something,” balik ni Brian. “Trina just walked out on you.”
Napangisi si Patrick. “I ended it.”
“Did you?” tanong ni Brian.
Napatingin siya, medyo nairita. “Oo.”
“Parang hindi ganun yung nakita ko,” sagot ni Brian. “Mukha siyang may final say.”
“Wala siyang say,” sagot ni Patrick, mas matigas.
“Okay,” sabi ni Brian, tumango. “Pero bakit parang ikaw yung naiwan?”
Hindi agad sumagot si Patrick.
“Exactly,” dagdag ni Brian.
Napabuntong hininga siya, saka naglakad papunta sa kotse. Sumunod si Brian, hindi pa rin tumitigil.
“Anong plano mo ngayon?” tanong nito.
“Same as always,” sagot ni Patrick. “Move on.”
“Ganun lang?” tanong ni Brian.
“Ganun lang,” ulit ni Patrick.
“Hindi ka ba napapagod?” tanong ni Brian.
Napahinto siya, bahagya lang.
“Sa?” tanong niya.
“Sa paulit ulit,” sagot ni Brian. “Same pattern. Same ending.”
“Walang mali dun,” sagot ni Patrick.
“Wala,” sabi ni Brian. “Hangga’t hindi ka naaapektuhan.”
“Hindi nga ako naaapektuhan,” sagot ni Patrick.
“Sure,” sabi ni Brian, nakangisi. “Kaya ka nandito pa rin.”
Napailing si Patrick. “Alis na ako.”
“Go,” sabi ni Brian. “Pero pre…”
Napalingon siya, medyo impatient na.
“Hindi lahat ng umaalis, talo,” dagdag ni Brian. “Minsan, sila yung nanalo.”
Napangisi si Patrick, pero hindi siya sumagot. Sumakay na siya ng kotse at umalis.
Sa kalsada, tahimik ang paligid. Walang sigawan, walang camera, walang expectations.
Doon siya pinaka-komportable.
Dapat.
Pero hindi.
Kasi kahit anong gawin niya, bumabalik yung eksena.
Yung tanong ni Trina.
Yung tingin niya.
Yung paraan ng pag-alis niya na parang hindi siya nanghihinayang.
At yun ang hindi niya matanggap.
Sanay siya na hinahabol.
Sanay siya na sila yung nahihirapan mag-let go.
Hindi siya.
Hindi kailanman siya.
Napahigpit ang hawak niya sa manibela.
“Focus,” bulong niya.
Pagdating niya sa condo, agad siyang dumiretso sa sala, hinagis ang bag sa couch at umupo. Kinuha niya ang phone niya, nag-scroll sa social media.
Automatic.
May bagong post si Trina.
Picture niya with the squad, naka-smile, caption simple lang.
“Still shining.”
Napairap si Patrick.
“Ang bilis,” bulong niya.
Pero hindi niya maiwasang basahin ulit.
At ulit.
At ulit.
“Pre, move on,” sabi niya sa sarili.
Pero hindi siya nag-scroll palayo.
Instead, binuksan niya yung messages nila.
Last message niya, seen.
Walang reply.
Walang closure.
Walang anything.
“Good,” bulong niya. “Mas madali.”
Pero hindi.
Kasi kung madali, bakit hindi niya mai-close yung chat?
Bakit hindi niya ma-delete?
Bakit hindi niya ma-ignore?
Napamura siya, saka itinapon ang phone sa tabi.
Hindi siya sanay sa ganito.
Hindi siya sanay na may naiwan.
Biglang nag-vibrate ang phone niya.
Unknown number.
Hindi niya agad sinagot.
Nag-ring ulit.
At ulit.
Napailing siya bago sagutin.
“Ano?”
“Patrick.”
Boses ni Trina.
Napaupo siya ng diretso. “Anong kailangan mo?”
“Busy ka ba?” tanong ni Trina.
“Depende,” sagot niya. “Sa sasabihin mo.”
Saglit na katahimikan sa kabilang linya.
“Can we meet?” tanong ni Trina.
Napakunot ang noo niya. “For what?”
“Hindi natapos yung usapan natin,” sagot ni Trina.
“Natapos na,” sabi ni Patrick. “You made your point.”
“And you made yours,” sagot ni Trina. “Pero hindi pa ako tapos.”
Napahinga siya ng malalim. “Trina, anong gusto mo pang mangyari?”
“Five minutes,” sagot ni Trina. “Yun lang.”
Napatingin siya sa kisame, iniisip kung bakit hindi niya kayang i-drop yung tawag.
“Fine,” sabi niya. “Where?”
“Same place,” sagot ni Trina.
Napapikit siya saglit. “Okay.”
Pagbaba ng tawag, napahiga siya sa couch.
Hindi niya dapat ginagawa ‘to.
Pero ginawa niya pa rin.
Kasi kahit anong deny niya, may gusto pa siyang marinig.
May gusto pa siyang patunayan.
Pagdating niya sa campus ulit, nandoon na si Trina sa may bleachers. Nakaupo, tahimik, walang audience.
Ibang Trina.
Lumapit siya, pero hindi agad umupo.
“Five minutes,” sabi niya.
Tumango si Trina. “Salamat.”
Umupo siya sa tabi nito, may konting pagitan.
“So?” tanong niya.
Hindi agad sumagot si Trina. Nakatingin lang sa harap, parang inaayos yung sasabihin.
“Alam mo kung bakit ako bumalik?” tanong niya.
“Hindi,” sagot ni Patrick.
“Kasi hindi ako sanay na walang sagot,” sabi ni Trina. “At hindi ako sanay na tinatapos nang ganun lang.”
“Ganun talaga,” sagot ni Patrick.
“Para sa’yo,” sabi ni Trina. “Hindi para sa’kin.”
Napatingin siya sa kanya. “So anong gusto mong mangyari?”
Humarap si Trina sa kanya, diretso.
“I want to try,” sabi niya.
Napakunot ang noo ni Patrick. “Try what?”
“Us,” sagot ni Trina.
Napatawa siya, pero walang saya. “We already did.”
“Hindi,” sagot ni Trina. “We tried your way. Ngayon, try natin sa paraan ko.”
“Which is?” tanong niya.
“Exclusivity,” sagot ni Trina. “Clarity. Real effort.”
Napailing siya agad. “No.”
“Hindi mo pa nga iniisip,” sabi ni Trina.
“Hindi ko kailangan isipin,” sagot niya. “I already know the answer.”
“Bakit?” tanong ni Trina.
“Because it’s not me,” sagot niya.
“Or baka ayaw mo lang magbago,” sagot ni Trina.
Napatingin siya, medyo tumama yun. “Walang mali sa akin.”
“Hindi ko sinabing mali ka,” sagot ni Trina. “Pero hindi ka rin tama para sa’kin kung ganyan ka.”
“Then why are you here?” tanong niya.
“Because I’m giving you a chance,” sagot ni Trina.
Napangisi si Patrick. “A chance? Para saan?”
“Para patunayan na kaya mo,” sagot ni Trina.
“Kaya ko,” sagot niya. “Ayoko lang.”
“Same thing,” sabi ni Trina.
“Hindi,” sagot niya. “Choice yun.”
“Exactly,” sabi ni Trina. “And you’re choosing not to.”
Napahinga siya ng malalim. “Yes.”
Sandaling katahimikan.
“Okay,” sabi ni Trina.
Napatingin siya. “Okay?”
“Okay,” ulit ni Trina. “At least malinaw na.”
Tumayo si Trina, pero bago siya tuluyang umalis, tumingin siya pabalik kay Patrick.
“Last na ‘to,” sabi niya.
“Ano?” tanong niya.
“If I walk away again,” sabi ni Trina, “wala nang balikan.”
Napangisi siya. “There was never anything to go back to.”
Tumango si Trina. “Exactly.”
Humakbang siya palayo.
Pero habang lumalayo siya, may kakaibang pakiramdam si Patrick.
Hindi relief.
Hindi freedom.
Kundi parang may nawawala.
“Trina.”
Napahinto siya.
Dahan dahan siyang lumingon.
“Ano?” tanong niya.
Hindi agad nakasagot si Patrick.
Kasi hindi niya alam kung anong sasabihin.
Hindi niya alam kung bakit niya siya tinawag.
Hindi niya alam kung bakit ayaw niyang tuluyang umalis ito.
“Patrick?” tawag ni Trina, medyo nagtataka na.
Huminga siya ng malalim, saka tumingin diretso sa kanya.
At sa unang pagkakataon, may pumasok na thought na hindi niya kayang i-dismiss.
“What if…” bulong niya, halos hindi marinig.
Napakunot ang noo ni Trina. “What?”
Tinitigan siya ni Patrick, parang may laban sa sarili niya.
Pero sa huli, bumalik siya sa dati.
Malamig.
Controlled.
Walang sablay.
“Nothing,” sabi niya.
Saglit siyang tinitigan ni Trina, parang may hinihintay pa.
Pero nang wala na, tumango siya.
“Okay,” sabi niya.
At bago siya tuluyang mawala sa paningin ni Patrick, binitawan niya yung huling linya na hindi niya inaasahan....
“Yung ‘nothing’ mo, Patrick… yun yung magiging dahilan kung bakit hindi ka kailanman magiging enough.”
- Writer
