“ครูพัชรจะไปไหนต่อรึเปล่าครับ” หรั่งถามครูสาวที่ตัวเองหมายปอง
อยากกลับไปนอนบ้าน เหนื่อยมาก นั่งจนหลังแข็งไปหมดแล้ว
“เปล่าค่ะ ไม่มีธุระอะไร” ครูพัชรแสร้งยิ้มรับ
“สะดวกไปทานข้าวกับผมสักมื้อไหมครับ เลี้ยงตอบแทนที่ครูพัชรมาเป็นแบบให้”
“ยินดีค่ะ” กรี๊ด ยอมค่ะ ได้ทานข้าวกับคุณพ่อสุดหล่อของมะลิทั้งที
“คุณหรั่งคะ” แม่บ้านมาเบรกซะก่อน “ป้าของมะลิมารออยู่นานแล้วค่ะ”
“มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่รู้เรื่อง”
“เห็นคุณหรั่งทำงาน คุณมิ่งเลยไม่อยากรบกวนค่ะ แจ่มเลยให้ไปนั่งรอห้องอาหารด้านบน”
“ผมขอเวลาสักครู่นะครับ ครูพัชรรอได้ไหมครับ”
“รอได้ค่ะ” อุตส่าห์นั่งรอมาทั้งวัน แค่นี้พัชรทนด้าย
ป้ามิ่งขวัญนั่งกอดอกหน้านิ่วคิ้วขมวด
“ป้ามีอะไรหรือครับ” หรั่งเริ่มใจคอไม่ดี
“ป้าได้ข่าวว่าหรั่งตีมะลิจนเขียวช้ำไปทั้งขา เมื่อกี้ป้าดูแล้วขามะลิเป็นรอยเต็มไปหมดเลย หรั่งทำยังงี้ได้ยังไงกัน มะลิโทรมาร้องไห้บอกว่าเจ
