“ว่าไงแก้ว ขอโทษมะลิแล้วใช่ไหม” สุริยาถาม
“ยังค่ะ” แก้วหน้างอ มือเช็ดคราบน้ำตาบนหางตา
“แก้ว !!!” สุริยาทำเสียงดุ
“ทำไมแก้วนิสัยแบบนี้” กุลสตรีไม่พอใจขึ้นมาอีกคน เธอสะบัดหน้าเดินหนีไปทางอื่น ปล่อยให้สุริยาซึ่งใจเย็นกว่าคุยกับแก้วเอง
“ถ้าตอนนี้มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาบอกว่าเป็นลูกสาวแท้ๆ ของพ่อ มาไล่แก้วออกจากบ้าน และบอกว่าห้ามเรียกพ่อว่าพ่ออีก แก้วจะรู้สึกยังไง”
“พ่อเป็น...” แก้วกำลังจะถามว่า พ่อเป็นหมันไม่ใช่หรือ แต่นึกขึ้นได้ว่าพ่อน่าจะมาหมายถึงมะลิมากกว่า “แก้วคงเสียใจมากค่ะ”
“ต่อให้ไม่มีพ่อ แก้วยังมีแม่ ยังมีพ่อหรั่งเป็นพ่อแท้ๆ แล้วมะลิล่ะ ถ้าไม่มีพ่อหรั่ง มะลิจะเหลือใคร”
“หนูขอโทษค่ะ” ดอกแก้วน้ำตาไหลพราก
ดอกแก้วขับรถออกจากบ้านอีกครั้ง คราวนี้จุดหมายคือบ้านของหรั่ง ระหว่างขับรถดอกแก้วนึกย้อนอดีตอีกครั้ง ตอนที่เธอรู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อสุริยา
................................
