“พี่เจตน์ขา มะลิไม่เข้าใจตรงนี้” มะลิชี้สมุดบัญชีของร้านขายอุปกรณ์ศิลปะ เธอคำนวณตัวเลขไม่ลงตัวสักที
“ผิดตรงนี้” เจตน์ชี้
มะลิลบและคำนวณใหม่ ทำไมยังไม่ลงตัวอีกแล้วล่ะ
“พี่เจตน์ขา”
“ตรงนี้” เจตน์ชี้อีกจุดหนึ่ง
มะลิลบและทำใหม่อีกรอบ งบดุลก็ยังออกมาไม่เท่ากัน
“พี่เจตน์” มะลิสะอื้น
“ตรงนี้ ตรงโน้น ตรงนู้น นี่ด้วย” เจตน์ชี้นิ้วหลายจุด
“โฮฮฮฮฮฮฮ มะลิไม่ทำแล้ว” มะลิวางดินสอ
“อย่าหนีนะ” มือใหญ่กว่าหัวของมะลิคว้าคอของเธอ
“ทำบัญชีให้เสร็จเดี๋ยวนี้” เจตน์อ้าปากแยกเขี้ยวยาวเหมือนเสือเขี้ยวดาบ
“ไม่เอาค่ะ มะลิกลัว พี่เจตน์ปล่อยมะลิเถอะค่ะ ฮืออออออ”
หรั่งยืนท้าวสะเอวก้มมองลูกสาวนอนดิ้นขลุกขลักไปมาบนเตียง แถมเรียกชื่อผู้ชายอื่นอีกต่างหาก
“พี่เจตน์ พี่เจตน์ ปล่อยมะลิค่ะ โอ้ย โอ้ย มะลิเจ็บ”
กรอดดดดด หรั่งกัดฟัน มะลิ...ฝันอะไรอยู่เนี่ย
.................................................
“อื้อ...
