“มะลิขา พี่จะไปทำงานแล้วนะคะ” หรั่งอยู่ในชุดทำงาน นั่งบนเตียงข้างตัวมะลิ
“อื้อ” มะลิขมวดคิ้วแต่ไม่ยอมลืมตา
“หนูลาหยุดสัก 2-3 วันก็ได้ค่ะ พี่ซื้อโจ๊กกับขนมที่หนูชอบให้แล้วนะคะ ถ้าตื่นแล้วลุกมากินนะคะ พี่จะรีบกลับมาหานะคะ” หรั่งลูบหัวและจูบหน้าผากอย่างห่วงใย
“อื้ม” มะลิซุกหน้าลงบนหมอน
กว่ามะลิจะตื่นก็เกือบเที่ยง เธอปวดไปทั้งตัวและเจ็บตรงนั้นมาก มะลิอาบน้ำแต่งตัว เลือกกระโปรงชุดตัวยาวถึงน่องเพื่อปกปิดร่องรอยที่พ่อเลี้ยงฝากไว้เมื่อคืน ชุดกระโปรงเป็นแขนกุดจึงเห็นรอยช้ำใหญ่น้อยบนแขนหลายจุด
มะลิมองขนมมากมายที่กองบนโต๊ะอาหาร พ่อคงไปซื้อมาให้เธอตอนเช้า ขนมเมื่อวานยังเหลืออยู่ตั้งเยอะ พ่อคงอยากเอาใจเธอ มะลิเอาโจ๊กจากตู้เย็นมาอุ่นไมโครเวฟ ระหว่างนั่งทานโจ๊ก ป้าแจ่มแม่บ้านขึ้นมาดูข้างบนพอดี
“มะลิตื่นแล้วหรือ เป็นยังไงบ้างจ๊ะ เจ็บมากไหม คุณหรั่งโทรไปบอกป้าแต่เช้าว่าวันนี้ให้ป้ามาทำงานไวหน่อย” ป้า
