“นั่นอะไรลูก” หรั่งมองบางอย่างที่มะลิอุ้มในอ้อมแขน
“นี่น้ำอบตัวเมียค่ะ นี่บุหงาตัวผู้” มะลิชี้กระต่ายสองตัวในอ้อมแขน
“พ่อไม่ได้ถามชื่อมานนนน พ่อถามว่าลูกไปเอามันมาจากไหน แล้วเอามาได้ยังไง”
“หนู... หนูซื้อแถวหน้าโรงเรียนค่ะ ตัวละร้อย” มะลิก้มหน้ากอดกระต่ายแน่น
“หนูเอาเงินเก็บไปซื้อมาหรือคะ”
“ค่ะ หนูขอโทษ”
หรั่งส่ายหน้า เด็กก็คือเด็กจริงๆ
“มะลิรู้ไหม ตัวละร้อยมันแพงแค่ไหน ดูสิตัวนิดเดียว เราซื้อสเต๊กกระต่ายกินที่ร้านยังถูกกว่านี้ตั้งเยอะนะคะลูก”
“หนูไม่ได้จะเอามันมากินค่ะ” มะลิแก้มป่องงอนพ่อ พ่อนี่ก็เอะอะจับกินหมด กบเขียดไส้เดือนแถวนี้พ่อจับกินเรียบ
“แล้วหนูจะซื้อมาทำไมคะ ?”
“หนูจะเอามาเลี้ยงในสวนค่ะ ให้มันออกลูกน่ารัก” มะลิวางกระต่ายน้อยสองตัวบนพื้นหญ้า กระต่ายลงไปนั่งงงๆ สักพักก็แทะหญ้ากิน
“อ้อ พ่อเข้าใจแล้ว กระต่ายมันลูกดก ออกลูกมาเยอะแยะ สวนเราก็ที่ตั้งกว้าง หญ้าก็เยอะ เราปล่อ
