เช้าวันรุ่งขึ้น หรั่งหลบสายตาลูกสาว ไม่กล้าพูดคุยหยอกล้อเหมือนเดิม มะลิดูซึมไปถนัดตา ยิ่งทำให้หรั่งกลัวมะลิจะรังเกียจตัวเอง หรั่งจึงถอยห่างลูกสาวมากยิ่งขึ้น
วันที่สามหลังจากเกิดเรื่องอดสู มะลิกลับถึงบ้านก็วิ่งขึ้นชั้นสองทันที พอหนึ่งทุ่มมะลิยิ้มแป้นมาดึงแขนหรั่งไปทานข้าว
“โห กับข้าวตั้งหลายอย่าง มะลิทำเองหมดเลยหรือคะ” หรั่งฝืนยิ้ม
“มะลิทำสามอย่างค่ะ อีกอย่างป้าแจ่มทำ”
“นี่อะไรคะลูก” หรั่งชี้ไปจานคล้ายสลัดแต่สีสันจัดจ้าน
“ส้มตำข้าวโพดใส่กุ้งสดค่ะ ลาบปลาทูน่า อันนี้ไข่เจียวปลาร้าค่ะ”
เดี๋ยวนะ ทำไมไข่เจียวใส่ปลาร้าด้วย ??? กินได้เปล่าวะ ทำไมรู้สึกตงิดใจพิลึก
หรั่งตักลาบทูน่าก่อน ดูเป็นผู้เป็นคนที่สุดละ รสชาติใช้ได้ถึงจะจืดชืดไปหน่อย เอาทูน่ากระป๋องมาทำเป็นลาบนี่เอง
ส้มตำข้าวโพดกุ้งสด รสชาติผสมสลัดผลไม้กับส้มตำ แต่เข้ากันได้ลงตัว จานนี้อร่อยแฮะ กุ้งลวกกำลังดี เผ็ดเปรี้ยวพอเหมาะ หรั่งใช
