หรั่งพามะลิมากิน KFC ในห้าง ระหว่างมะลิเข้าคิวซื้ออาหารอยู่ สาวสวยวัยสามสิบกลางเข้ามานั่งเก้าอี้ตรงข้ามหรั่ง หนุ่มลูกครึ่งมองรอบด้าน วันนี้วันเสาร์คนเยอะพอควร คงหาที่นั่งไม่ได้ละมั้ง ช่างเถอะ ยังไงโต๊ะนี้ก็มีแค่เขากับมะลิ หรั่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรและกดมือถือหาภาพสวยๆ ในเนตดูต่อ
“จำเราไม่ได้หรือ” สาวสวยท้าวคางจ้องมาที่หรั่ง
หรั่งเงยหน้าขึ้นมองอย่างพิจารณาอีกครั้ง ใครหว่า ? สวยขนาดนี้เขาไม่น่าลืม
“ก้อยไง เราสวยขึ้นใช่ปะล่ะ”
“ก้อยหรือ !!!” หรั่งพิจารณาใบหน้านั้นอีกที แล้วอุทานอย่างแปลกใจ มองตั้งนานกว่าจะจำได้เพราะก้อยทำศัลยกรรมเยอะมาก แถมแต่งหน้าจัดพอควร
“จำเราได้ละใช่ปะ โห... กว่าจะจำได้ เราเห็นหรั่งครั้งแรกก็จำได้เลย หรั่งแทบไม่เปลี่ยนไปเลย ยังหล่อเหมือนเดิม”
ก้อยเป็นแฟนของเพื่อนในกลุ่มสมัยเรียนเพาะช่าง เพื่อนคนนี้มักพกแฟนมาด้วยประจำ หรั่งจึงคุ้นเคยกับก้อยพอควร พอเรียนจบต่างคนต่างไป แ
