ปกติหรั่งเลิกงานสี่โมงเย็น หากไม่ติดธุระอะไร เขาจะกลับบ้านไปสอนลูกศิษย์ที่สตูดิโอชั้นล่าง วันนี้หลังเลิกงาน เขาอยู่คุยกับลูกศิษย์ที่โรงเรียนศิลปะจนถึงห้าโมงเย็น จึงเดินไปนั่งรอมะลิในโรงอาหารของโรงเรียนพาณิชย์
หลายคนเคยเห็นหรั่งเพราะเป็นครูโรงเรียนศิลปะรั้วติดกัน ส่วนคนที่ไม่เคยเห็นกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ นานทีปีหนจะมีหนุ่มฝรั่งรูปหล่อเข้ามาเป็นอาหารตา บางคนเข้ามาทักทายเป็นภาษาอังกฤษง่ายๆ หรั่งแค่ยิ้มให้ อีกคนลองเข้ามาทักเป็นภาษาฝรั่งเศส หรั่งก็แค่พยักหน้ารับนิดหน่อย
หรั่งกดเล่นมือถือจนเบื่อ จึงหยิบสมุดวาดภาพขึ้นมา เขาใช้แฟ้มปกแข็งกับกระดาษ A4 ธรรมดา เพราะประหยัดกว่าซื้อสมุดสเก็ตภาพ เขาเห็นนักเรียนพาณิชย์คนหนึ่งนั่งก้มหน้าอ่านหนังสือการ์ตูน เขาอมยิ้มเพราะนึกถึงมะลิ จึงเริ่มจรดดินสอสเก็ตภาพเด็กผู้หญิงคนนั้น พอวาดเสร็จก็หันไปหาคนใหม่และวาดอีกเรื่อยๆ หลายภาพ
สาวพาณิชย์เริ่มมามุงดูและขอให้หรั่งวาด
