หรั่งเอาของจำเป็นใส่กระเป๋าเป้ ส่วนใหญ่เป็นขนมของมะลิ หนุ่มบ้านนาส่องไฟฉายไปตามทางเดินมืดมิด มืออีกข้างจูงลูกสาวเดินไปตามทางเดินลุ่มๆดอนๆ มะลิเกือบหกล้มหลายครั้งถ้าหรั่งจับไม่ทัน เมื่อเห็นว่ามะลิเดินช้ามากเพราะไม่คุ้นพื้นดินขรุขระ หรั่งจึงให้มะลิขี่หลังตัวเอง
“เราจะไปไหนกันหรือคะพ่อ” มะลิเอาขาเกาะเอวหรั่งแน่น มือเกาะไหล่
“ไปดูดาวกันค่ะ”
“ทำไมดูที่บ้านไม่ได้คะ ที่บ้านก็เห็นดาว”
“ที่บ้านสว่างเกินไปค่ะ เราจะไปที่มืดสนิทจะได้เห็นดาวเยอะๆ ไงคะ”
มะลิหันไปมองบ้าน ตอนนี้เห็นแค่แสงไฟฟ้าเป็นจุดเท่านั้น
“เฮ้อ...” หรั่งถอนใจยาววางมะลิบนพื้น
“ถึงแล้วหรือคะพ่อ”
“ยังค่ะ พ่อเหนื่อยขอพักหน่อย” หรั่งนั่งบนพื้นและดึงตัวมะลิมานั่งบนต้นขาข้างหนึ่งของตัวเอง
“หนูขอโทษ หนูตัวหนักใช่ไหมคะ พ่อไม่ต้องแบกหนูก็ได้ค่ะ”
“ไม่ใช่หรอกค่ะ หนูตัวนิดเดียว” แต่แบกเดินนานๆ ก็หนักเหมือนกันนะเนี่ย “เอางี้ไหม เดี๋ยวหนูถื
