DSECRET 18
"Kanina pa tayo naglalakad, ang sakit na ng paa ko. Saan ba talaga tayo pupunta?" Daing ko bago kinuha ang kamay ko na hawak niya bago pumunta sa pinakamalapit na bench sa lugar.
Mabuti nalang at naka-rubber shoes ako ngayon. At hindi naisipan na kung ano-ano ang suotin.
"Malapit na tayo," sagot niya bago inabutan ako ng isang bote ng tubig, "Pagod ka na ba? Gusto mo kargahin nalang kita hanggang sa makaratong tayo doon."
Kinuha ko ang hawak niyang tubig bago inom. Tirik ang araw, wala kaming dalang payong at naka-short pa ako kaya naman ang mainit na sikat ng araw kulang nalang ay tustahin ang hita ko sa init.
"Kanina mo pa sinasabi na malapit na tayo pero hanggang ngayon hindi pa rin tayo nakakarating," sabay irap sa kanya.
"Sorry na," paghingi niya ng dispensa, "Kasalan
