Destinies Crime

Chapter 17

DC

Chapter 16

Abala kami ngayon ni Jaica dahil bukas Birth day pala ni tita Janice, pero gusto i-surprised it is no Jaica kung kaya't tinulungan ko siya.

Simpleng handaan lang din at mga taga tito lang ang mga bisita pero ang saya dahil lang may mga ganitong okasiyon ay nagtutulungan talaga sila.

Bukas ay paalisin na muna namin si tita sa bahay mabuti ay pumayag ang mommy ni Raven at tinulungan kami sa paghahanda. Si'ya na ang bahala kay tita bukas at tutulong naman si Raven dito sa 'min kailangan pag-uwi ay gabi nina tita ay okay na sa lahat.

Naalala ko si Finley dahil kahapon pa siya walang Paranaan, inaalala ko ang kamay niya baka kase nagkaproblema talaga ito.

'Hmmn..ayos lang kaya siya?'

Nag message ako sa kan'ya subalit hindi siya nagrereply, kinamusta ko lang naman. Hinayaan ko na lang baka busy lang talaga siya.

Pinaalam ko na lang sa kan'ya na katawan ni tita Janice at sana ay makapunta nga siya.

Ngunit hating gabi na ay hindi pa rin ito sasagot sa mga message ko sa kan'ya. Sinubukan ko rin itong tawagan Hindi ko rin naman ma-contact.

'Ayos lang kaya siya talaga?'

Nasa gano'ng pag-iisip ako nang biglang kumatok si Jaica sa pinto.

"Best, gising ka pa?".tanong nito sa labas.

"Oo best, tuloy ka," tugon ko naman kung kaya't pasok na ito.

"Oh, kumusta? Nagreply na ba si, Finley?" Umiling naan ako agad, kaya naisipan kong tanong kung nag-uusap pa sila ni Red.

Baka kase may alam ito kung anong ginagawa ni Finley.

"Best, si Red. Nakakausap mo ba?" Sumimangot naman siya bigla.

"'Hay naku! Isa nga din 'yon, eh. Walang paramdam.

Invite ko rin naman sana pati sina Seth at Giovan, ang kaso ay hindi naman sumasagot ang mokong na 'yon! Kainis!"

'Parang nag-alala naman ako bigla.'

"Hayaano na, siguro ay busy ang sila kaya gano'n.

Sasagot rim 'yong mga 'you kapag hindi na sila busy," sabi ko na lang.

Pero sa isip ko ay kung anu-ano na ang pumapasok.

Hindi naman kasi ganito si Finley, palagi siyang magme-message o, 'di kaya'y tatawag.

Pero ngayon, dalawang araw na siyang walang paramdam.

Mabuti ko na lang na matulog dahil hating gabi na.

Kinabukasan pagkagising ko ay tiningnan ko ang cellphone ko kung nagreply na ba ito, bagsak ang balikat ko dahil wala pa din talaga.

'Hmmp! Bahala ka nga!'

Sumalit gano'n na lang ang gulat ko dahil nakita ko itong nakaupo sa sala at may hawak na mas siyang Bouquet of Red Roses.

Ang guwapo niya at ang ganda lang ngiti nito sa 'kin. "Good morning, Sweetie," bati niya.

Nakangiting binigay nito sa 'kin ang dalang bulaklak at agad ko rin namang tinanggap.

"Thank you!"

Pero pinaningkitan ko siya nang mga mata dahil sa, dalawa araw siyang hindi nagrereply sa mga messages ko.

"Sweetie naman, kinakabahan ako sa gan'yang titigan mo, eh," anito.

"Bakit ngayon ka lang? Ang dami mong message sa 'up ni isa do'n hindi ka man lang nagreply," inis kong sabi sa kan'ya.

'Tapos ngayon isa-isang niya ako sa paglalakad niya!'

"I'm sorry, 'wag ka nang magalit–" Natigilan siya bigla at ngumisi sumilay ang ngiting nakakaloko.

"Wait! Do you miss me?" Napaiwas naman ako ng tingin.

"Sira! 'Di no! Gusto ko lang kasing sabihin na pumunta ka, nga, ngayon kasi Birthday ni Tita Janice.

Pero mabuti naman at nandito ka, na," pag-iiba ko nang usapan.

Ngunit hindi pa rin nawawala ang ngiti nito sa labi. "Okay, sabi mo, eh!" Nakita ko namang masayang nag-uusap sina Jaica at Red sa labas.

Mukhang nagkakamabutihan na nga silang dalawa.

"Ah...sandali lang, maliligo lang ako, maiwan na muna kita," ani ko.

"Puwede mo rin naman akong isama Sweetie, pinilit at talagang ko ang mga mata ko." Sabay muestra kong anong gagawin niya umano kaya dali-dali ko na naman siyang hinampas.

"Ikaw, puro ka na lang kalokohan! D'yan ka na nga!" Paalis na 'ko nang mas pahabol na naman siya.

"Maloko lang ako Sweetie, pero seryoso naman ako sa 'yo." Inirapan ko lang siya at talikod na 'ko.

Ngunit lihim akong napangiti. Ewan ko, pero parang kinulit ako ro'n.

Nang makapagbihis na ako ay agad na akong bumaba, makaalis na unano si tita Janice at makikipagkita na lamang ito sa Kumare niya.

At nang makaalis ay naging abala na ang lahat, may kan'ya-kan'ya nang nakatoka.

May taga luto na nang mga ulam at mga Kakanin.

May taga lots on na rin ng baboy do'n sa kapit bahay para hindi halata ni tita.

May nag-aayos na ng umaga lamesa at Mimi stage sa labas at kami ni Jaica ang magdi-designed, tutulong naman daw ang dalawa.

Dapat alas singko ay ay tapos na kami dahil alas sais ay uuwi na sina tita. Bigla kaming Napalingon kami sa labas dahil malayo pa lang ay boses na ni Raven ang naririnig namin, nag-out na ang loka!

"Good morning everyone! Nandito na muli ang diyosa!"

"Sino 'yon?" tanong naman ni, Red.

"Ah, si Raven 'yon. Kinakapatid ko," sagot naman ni Jaica.

"Sweetie, you mean–"

"Oo siya nga!" Putol ko sa sasabihin hin ni Finley.

Sinabi ko na no'ng nakaraan kung sino si Raven at nakalimutan kong sabihin na pumunta pala ito.

Bigla naman dumilim ang mukha ni Finley kaya inunahan ko na siya. " Hoy! Tumigil ka, tapos na 'yon, okay?"

Hinila ko na siya at dinala sa kuwarto upang dito kami mag-usap saglit, marami kasing na sa labas.

"Sweetie, bakit mo 'ko dinala dito? 'Wag mong sabihing–" Pinitik ko siya sa noo.

"Sira! Kaya kita dinala dito Dahil baka pag-inigan mo si, Raven.

Sinasabi ko sa 'yo, tumigil ka!

Kun 'Di makakatikim ka sa 'kin!" banta ko sa kan'ya.

"Talaga?" tila natuwa pa ang loko.

"Oo!" sagot ko naman sa kan'ya.

"Dito na ba?" tani niya kaya naguluhan ako.

"Ano ba'ng pinagsasabi mo!" paglilinaw ko sa kan'ya.

"Ang sabi mo ay makakaalis ako, kaya tinatanong ko kung, dito na ba?" Agad naman nitong ang mga mata ko sa sinabi niya.

'Hanep! And dumi ng utak niya talaga!"

"Loko ka talaga! Hindi 'hon ang ibig kung sabihin sa 'yo Finley, ha! Tumigil ka nga!

Kaya kita dinala dito para makausap, hindi 'hang iniisip mo ang gagawin.

T