Edward’s POV
Hindi ko alam kung mas mabigat ang tahimik na sala… o ang mga salitang iniwan ni Mecca bago siya pumasok sa kwarto.
Kahit nakaupo pa rin ako sa sofa, ramdam ko pa rin ang lamig ng distansya niya sa akin hindi lang pisikal, kundi emosyonal. At masakit aminin… ako rin naman ang dahilan nun.
Tinitingnan ko ang maliit na laruan sa kamay ko isang lumang kotse na kupas na ang pintura. Alam kong hindi iyon mahal, pero para kay Matthew… siguro isa ito sa pinakamahalagang bagay sa kanya.
Pinikit ko ang mata ko. Limang taon. Limang taon na wala ako sa tabi nila. Limang taon na siya lang ang kumakayod at nagmamahal para sa anak namin.
At ngayon, nandito ako… parang bigla na lang sumulpot, umaasang may espasyo pa para sa akin.
Pero kanina… nang tawagin akong “Daddy” ng anak ko, para
