SCENE 1: ANG MGA KAMAY NG PANADERO SA MADALING-ARAW
Gumagalaw ang mga kamay ni Miguel sa harina na parang dasal. Tinapay para sa pamilya. Sumisilay ang umagang sikat sa bintana ng Elena’s Kitchen, nagpintura ng ginto sa marmol na countertop. Huhubugin niya ang pandesal hindi para sa mga customer, kundi para sa tatlong estrangherong darating makalipas ang dalawang oras. Tatlong kapatid. Mga numero 8, 14, at 23 sa listahan ni Elena.
“Kinakabahan ka,” ang boses ni Amber, makapal pa sa pagkaidlip, mula sa pintuan. Nakasandal siya sa patungan, nakabalot sa lumang Barong Tagalog niya. Gusot-gusot ang buhok na parang pagsikat ng araw.
“Paano hindi?” aniya, hindi tumitingin sa masa. “Tatlong kapatid. Hindi ko alam ang itsura nila, ang kwento nila. Baka galit. Baka… wala silang pakialam.”
Lumap
