The rain hadn’t stopped.
Parang sinadya ng langit na saksi ito sa lahat ng kasalanan at katotohanan nilang dalawa.
Amber stood there — soaked, trembling, still tasting the ghost of Miguel’s lips on hers.
Hindi niya alam kung anong mas malakas: ang ulan, o ang t***k ng puso niya.
Miguel was the first to speak.
“Amber…”
Isang salita lang, pero parang buong mundo niya’y sumabog.
“Don’t,” bulong ni Amber, halos di marinig sa lagaslas ng ulan. “Please, huwag mo akong tawagin sa ganun. Hindi mo alam kung anong nangyayari sa loob ko ngayon.”
Miguel took a slow step closer. “Then tell me. Kasi hindi ko rin alam kung bakit… kung bakit parang sa bawat segundo na lumalayo ako sayo, may parte ng buhay ko na namamatay.”
Amber laughed bitterly. “Ang drama mo.” Pero may panginginig sa boses niya
