SHADOW OF YESTERDAY

Ang gabi sa bayan ng San Nathaniel ay madalang na maging tahimik. Sa kabila ng malamig na simoy ng hangin na nagmumula sa mga bundok at malalawak na asyenda, may kung anong bigat na laging nakalutang sa ere. Isang uri ng kaba na alam ng bawat mamamayan ngunit walang sinuman ang naglalakas-loob na bigkasin nang malakas. Sa bayang ito, ang pamilyang Cervantes ang batas. Sila ang nagmamay-ari ng halos kalahati ng lupain, ng mga naglalakihang negosyo, at maging ng mga anino sa dilim. At sa tatlong magkakapatid na tagapagmana ng imperyong iyon, walang mas hihigit pa sa katakutan kaysa sa panganay na si Miko Cervantes. "Doktora Melody, may emergency po sa Ward 3 Si Mang Juan, mabilis na bumababa ang oxygen saturation!" Mabilis na napatayo si Melody Maganda mula sa kanyang mesa sa dulo ng emergency room ng pampublikong ospital. Hindi pa man niya nakakahigop ang pinalamig na kapeng nakalapag sa kanyang tabi ay mabilis na niyang isinuot ang kanyang stethoscope sa leeg. Sa edad na dalawampu't anim, si Melody ang isa sa pinakabata ngunit pinakamagaling na doktor sa San Nathaniel. Hindi lang dahil sa kanyang talino, kundi dahil sa likas niyang kagandahan at busilak na puso na handang tumulong sa mga mahihirap—isang katangiang namana niya sa kanyang mga simpleng magulang na sina Maria at Karding. "Ano'ng nangyari, Nurse Ella? Di ba maayos naman ang lagay niya kaninang hapon?" tanong ni Melody habang mabilis silang naglalakad sa mahaba at medyo madilim na koridor ng ospital. Si Ella ay hindi lang niya nurse, matalik din niya itong kaibigan mula pa noong kolehiyo. "Bigla na lang sumikip ang dibdib, Dok. Mukhang inaatake na naman," hingal na sagot ni Ella habang itinutulak ang emergency cart. Nang marating nila ang kama ng pasyente, naroon na rin si Aldrin, ang kapwa niya doktor at isa ring matalik na kaibigan. Seryoso ang mukha nito habang tinitingnan ang monitor na nagpapakita ng mabilis at hindi regular na t***k ng puso ng matanda. "Melody, asikasuhin mo ang IV drip, ako na ang bahala sa intubation," utos ni Aldrin, ang boses ay kalmado ngunit may awtoridad. Sa trabaho, perpekto ang koordinasyon nilang dalawa. Sabay silang lumaki, sabay nag-aral ng medisina, at magkasamang bumalik sa San Nathaniel upang magsilbi sa mga nangangailangan. Sa bawat galaw ni Melody, alam na agad ni Aldrin ang susunod na hakbang, at ganoon din ang dalaga sa kanya. Matapos ang halos kalahating oras ng matinding tensyon at pagtutulungan, sa wakas ay naging matatag ang vital signs ng matanda. Napasandal si Melody sa pader ng ward habang pinupunasan ng likod ng kanyang kamay ang pawis sa kanyang noo. "Salamat, Aldrin. Kung hindi ka dumating agad at nakapansin sa charting, baka lumala pa ang lagay ni Mang Juan," nakangiting wika ni Melody, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa pagpapasalamat. "Miliit na bagay, Lods. Basta ikaw ang kasama ko sa shift, alam kong walang pasyenteng bibitaw," tugon ni Aldrin na may kakaiba at malalim na kislap sa mga mata na matagal na niyang itinatago. Bago pa man makasagot si Melody, bumukas nang malakas ang pinto ng ward. Pumasok ang isang sopistikadong babae na nakasuot ng mamahaling damit, may suot na itim na sunglasses kahit gabi na, at may bitbit na mamahaling designer bag. Si Myka—ang fiancé ni Aldrin. "Aldrin! Isang oras na akong naghihintay sa sasakyan. Akala ko ba ay sasamahan mo akong mamili ng mga bulaklak at titikman natin ang catering para sa kasal natin?" reklamo ni Myka, ang boses ay matinis at halatang walang pakialam kung may mga pasyenteng nagpapahinga sa paligid. Baling niya ang matalim na tingin kay Melody. Alam ng lahat na selosa si Myka, lalo na sa lapit ng loob nina Melody at Aldrin. "Pasensya ka na, Myka. May emergency lang. Doktor ako, at tungkulin kong magligtas ng buhay bago ang sarili kong iskedyul," pagpapakumbaba ni Aldrin sabay akbay sa kanyang kasintahan para itong amuin. "Well, make sure your 'emergencies' don't ruin our wedding preparations, Aldrin. Minsan lang ako ikakasal," maarteng sagot ni Myka bago tuluyang humarap kay Melody. "At ikaw naman, Melody, huwag mo namang masyadong solohin ang fiancé ko. Marami namang ibang doktor at nurse dito na pwedeng gumawa ng trabaho." "Myka, sumusobra ka na. Trabaho ito," saway ni Aldrin, na may bakas ng hiya sa kanyang mukha. Hinawakan ni Melody ang braso ni Aldrin para pigilan ang pagsasagutan ng magkasintahan. Ayaw niya ng g**o, lalo na sa loob ng ospital. "Ayos lang, Aldrin. Tama naman si Myka, gabi na rin at tapos na ang emergency. Sige na, umalis na kayo. Kaya ko na rito ang natitirang monitoring "Sigurado ka?" tanong ni Aldrin, may pag-aalinlangan. "Oo naman. Sige na," nakangiting pakiusap ni Melody, bagaman may kaunting kirot sa kanyang dibdib. Hindi dahil mahal niya si Aldrin bilang isang lalaki, kundi dahil parang unti-unting lumalayo ang matalik niyang kaibigan dahil sa lason ng selos ng iba. Hatinggabi na nang opisyal na matapos ang shift ni Melody. Dahil sa pagod, nagpasya silang dalawa ni Ella na lumabas muna ng compound ng ospital para maghanap ng makakain sa isang sikat na 24-hour diner sa tapat ng malaking hotel sa bayan. Habang naglalakad sila sa gilid ng kalsada, napansin nila ang marangyang dekorasyon, mga pulang carpet, at naglalakihang mga bulaklak sa labas ng Grand Nathaniel Hotel. Maraming mamahaling sasakyan ang nakaparada at mga taong mayayaman ang labas-pasok. "Ah, oo nga pala. Ngayon pala ang uwi ng nag-iisang anak ng mga Alejandro mula sa ibang bansa, si Korena," wika ni Ella habang pinalalampas ang isang marangyang limousine. "Balita ko, galing 'yan sa Amerika. Isang spoiled brat na walang inatupag kundi ubusin ang pera ng magulang niya sa luho. At ang mas matindi... nakatakda raw siyang ipakasal sa isa sa mga anak ng mga Cervantes para sa pagsasanib ng negosyo ng dalawang pamilya!" "Sa mga Cervantes?" tanong ni Melody habang inaayos ang bitbit na bag. Kahit bago pa lang siyang doktor sa bayang ito, hindi mo maaaring hindi marinig ang apelyidong iyon. Ang mag-asawang Don Victor at Doña Esmeralda Cervantes ang may-ari ng pinakamalalaking lupain, habang ang mga anak nilang sina Rio at Jacob ay kilalang mga playboy na may hawak ng mga lokal na industriya. "Oo, pero ang usap-usapan, ang panganay na si Miko Cervantes ang talagang target ng mga Alejandro para kay Korena. Bagay sila—isang brat at isang demonyo," bulong ni Ella, na tila natatakot na may makarinig sa kanya kahit nasa kalsada sila. "Demonyo? Bakit naman?" "Hindi mo ba alam, Melody? Si Miko Cervantes ang pinakakinatatakutang lalaki rito. Gwapo nga, parang nililok na diyos ang mukha at katawan, pero ang puso... gawa sa bato. May bulung-bulungan na may madilim at madugong lihim siya sa kanyang nakaraan. Lahat ng sumubok na kumalaban sa kanya o humarang sa gusto niya, nawawala na lang na parang bula." Bago pa man makasagot si Melody, isang mabilis at humaharurot na itim na sports car ang biglang sumulpot mula sa kurbada ng kalsada. Dahil sa bilis ng takbo nito at sa katatapos lang na pag-ulan, tumalsik ang maruming tubig mula sa isang malaking sapa sa gilid ng daan. *Splaaash!* "s**t!" bulalas ni Ella, sabay urong. Ngunit huli na para kay Melody. Ang puting-puting suot niyang damit at white coat ay natamsikan ng maruming putik mula dibdib hanggang sa kanyang palda. Nabasa ang kanyang suot at unt-unting kumalat ang kulay-tsokolateng dumi sa tela. Huminto ang mamahaling itim na sasakyan ilang metro ang layo sa kanila, na tila ba naramdaman ng driver ang pagpreno. Bumukas ang pinto sa gilid ng driver's seat at isang lalaki ang lumabas. Matangkad ito, may malalapad na balikat na bakas sa ilalim ng kanyang itim na terno, at may magulong buhok na lalong nagpadagdag sa kanyang mapanganib na karisma. Ang kanyang mukha ay may matalim na panga, matangos na ilong, ngunit ang pinakanatatangi sa kanya ay ang kanyang mga mata—malamig, madilim, at walang kahit anong bakas ng emosyon. Tila ba ang pagtingin sa kanya ay pagtingin sa isang malalim na banging walang katapusan. Si Miko Cervantes. Imbis na humingi ng paumanhin o magpakita ng pag-aalala, tumingin lang ito kay Melody mula ulo hanggang paa. Ang tingin nito ay tila mapanghusga, walang pakialam kung nadumihan ang suot ng dalaga, na tila ba isang insekto lang ang nakaharang sa kanyang daan. Dinaluyong ng matinding galit si Melody. Hindi siya ang uri ng babae na papayag na tapakan o balewalain lang dahil mayaman at makapangyarihan ang kaharap. Naglakad siya palapit sa lalaki, kahit pilit siyang pinipigilan ni Ella sa pamamagitan ng paghila sa kanyang braso. "Hoy, Mister!" matapang na bulyaw ni Melody habang nakaturo sa kanyang nadumihang damit. "Hindi mo ba alam kung paano magmaneho nang maayos? Kalsada ito ng bayan, hindi mo karera! Tingnan mo ang ginawa mo sa damit ko!" Natigilan ang buong paligid. Ang mga guwardiya ng hotel, ang mga valet driver, at ilang mga taong nakatayo sa labas na nakasaksi sa pangyayari ay sabay-sabay na napasinghap. Walang sinuman sa buong San Nathaniel—mula sa pinakamataas na opisyal hanggang sa pinakamahirap na mamamayan—ang may lakas ng loob na sigawan si Miko Cervantes sa mukha. Tumingin si Miko kay Melody. Sa unang pagkakataon, may kakaiba at mabilis na kislap na dumaan sa madilim nitong mga mata. Isang saglit na pagkabigla na agad ding napalitan ng isang mapanganib at malamig na titig. Humakbang si Miko palapit sa kanya, sapat na malapit para maamoy ni Melody ang mamahalin at panlalaking pabango nito na may timpla ng tabako at gabi. "Sino ka para sigawan ako sa sarili kong bayan?" mababa, paos, ngunit makapangyarihang boses ni Miko. Bawat salita ay tila may bigat na kayang magpaupo ng isang ordinaryong tao sa takot.Ako si Melody, isang doktor sa ospital ng bayang ito. At hindi dahil Cervantes ang apelyido mo ay may karapatan ka nang mamahala pati sa kalsada at mamerwisyo ng ibang tao nang walang pakundangan!" sagot ni Melody, diretso at walang takot ang tingin sa mga mata ng lalaki. Hindi siya kumukurap, kahit nararamdaman niya ang kakaibang tensyon at kaba na unt-unting bumabalot sa kanyang dibdib dahil sa lapit ng lalaki. Tinitigan siya ni Miko nang matagal. May kung anong alaala o anino ng nakaraan ang biglang sumagi sa isip ng bilyonaryo habang nakatingin sa matapang na mukha ni Melody—isang pamilyar na tapang na matagal na niyang ibinaon sa limot. Bago pa man makasagot si Miko, isang maingay at maarteng boses ng babae ang sumira sa eksena mula sa pinto ng hotel. "Miko, babe! What's taking you so long? Kanina pa tayo hinihintay nina Tito Victor sa loob!" Iyon si Korena Alejandro. Nakasuot ito ng isang kumikinang na pulang gown, maarte ang bawat galaw, at agad na yumakap sa braso ni Miko habang tinitingnan si Melody nang may pandidiri. "Sino ba ang basurang ito, Miko? Bakit mo ba sinasayang ang oras mo sa isang hampaslupang nadumihan?" Hindi nilingon o pinansin ni Miko si Korena. Ang mga mata ng lalaki ay nananatiling nakatitig nang matalim kay Melody, tila ba sinusuri ang kaibuturan ng kaluluwa ng doktor. Dinala ni Miko ang kanyang kamay sa loob ng kanyang mamahaling coat, kinuha ang kanyang wallet, at naglabas ng isang makapal na bungkos ng libu-libong piso. Walang pag-aalinlangan niyang inihagis ang mga pera sa paanan ni Melody, kung saan ang ilang piraso ay nabasa sa putikan. "Bumili ka ng bagong damit mo... at ng bagong buhay mo, Doktora," malamig at pabalang na wika ni Miko bago tumalikod, sumakay muli sa kanyang sasakyan, at pabalas na isinarado ang pinto habang kasunod si Korena na tawa nang tawa. Umarangkada ang sports car, nag-iwan ng usok at tunog ng humaharurot na makina na tila ba isang insulto na naiwan sa hangin. Naiwan si Melody na nanginginig sa galit habang nakatingin sa mga perang nakakalat sa basang kalsada. Sa buong buhay niya, ngayon lang siya nainsulto at naramdaman na parang isang basahan na pwedeng bayaran lang ng mayayaman. "Melody. Diyos ko, si Miko Cervantes nga 'yun," bulong ni Ella na namumutla pa rin habang nakahawak sa balikat ng kaibigan. "P-Patawarin mo ako,