Ang bawat patak ng ulan na pumapasok mula sa nawasak na pader ay tila yelo sa balat ni Melody. Ramdam niya ang dulo ng malamig na bakal ng revolver ni Don Vicente na nakadikit sa manipis na tela ng kumot ni Vivi. Sa kanyang dibdib, naramdaman niya ang marahas at mabilis na kabog ng puso ng kanyang anak. Hindi umiiyak ang sanggol—tila ba alam nito na ang kaunting ingay ay maaaring maging mitsa ng kanyang huling hininga.
"Vicente," ang boses ni Miko ay bumaba sa isang antas na halos hindi marinig, ngunit may dalang bigat na tila isang hatol ng bitay. Dahan-dahan niyang binitawan ang submachine g*n, hinayaang bumagsak ito sa basang semento. Itinaas niya ang kanyang dalawang kamay. "Nandito ako. Ako ang may utang sa pamilya mo, hindi ang mag-ina ko. Bitawan mo ang bata, at gawin mo ang gust
