รุ่นพี่ตัวร้ายกับเฟรชชี่อ้อนรัก

ณ โรงเรียนมัธยมประจำจังหวัดเชียงใหม่แห่งหนึ่ง "กรี๊ด!!พวกแกดูนี่สิ มหาลัยxxx ประกาศรายชื่อนักศึกษาที่มีสิทธิ์เข้าเรียนแล้วนะ ฉันติดบัญชีแล้วนะ ฮืออ"น้ำหวานเพื่อสนิทของฉัน ร้องไห้ด้วยความดีใจออกมา เพื่อนๆและครูที่ปรึกษาต่างพากันเดินเข้ามาแสดงความยินดีกับน้ำหวาน "ไอ้ชาๆ มีชื่อแกติดที่เดียวกับฉันด้วย ตัวจริงลำดับที่ 3 ของสาขาบัญชี ฉันดีใจด้วยนะแก"น้ำหวานชี้ชื่อของฉันในประกาศที่ดูผ่านโทรศัพท์ "ฮืออ ฉันติดจริงๆหรอแก ฉันดีใจมากเลยที่ติดที่เดียวกับแกอ่ะ"ฉันทั้งดีใจและตกใจกับสิ่งที่เห็นและได้ยิน ในที่สุดผลของการตั้งใจติวและอ่านหนังสือของฉันและน้ำหวานก็ประสบความสำเร็จ "ครูยินดีกับนักเรียนของครูทุกคนด้วยนะคะที่สอบติดมหาวิทยาลัยที่ตัวเองอยากเรียน นี่แหละคือผลลัพท์ของการที่เราเพียรพยายาม"ครูปอย ครูที่ปรึกษาของห้องฉันเดินมาลูบหัวของฉันและหันมาพูดกับเพื่อนๆที่อยู่ในห้อง ทั้งนักเรียนและครูต่างพาสงเสียงเฮดีใจที่สอบติดที่ต้องการบ้าง บางคนก็ร้องไห้เพราะสอบไม่ติดมหาลัยที่ตัวเองอยากเรียนบ้าง ปัจฉิมนิเทศ "และนี่คงเป็นความรู้สึกที่ครูจะได้พูดกับนักเรียนในฐานะครูที่ปรึกษาครั้งสุดท้ายนะคะ พวกเธอทุกคนในที่นี้ก็ได้ประสบความสำเร็จไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว ครูขอให้นักเรียนทุกคนประสบความสำเร็จกับก้าวต่อไปในสิ่งที่ตัวเองตั้งเป้าหมายไว้นะคะ ครูรักนักเรียนทุกคนนะ ครูจะเป็นกำลังใจให้อยู่ตรงนี้นะ"ครูปอยพูดเสร็จก็ร้องไห้และยิ้มให้นักเรียนทุกคนที่ยืนล้อมครูอยู่ หลังจากนั้นเพื่อนๆก็พากันแลกของขวัญ บ้างก็ไปถ่ายรูปตามฉากต่างๆที่รุ่นน้องจัดให้ "พี่ชาครับ นี่ดอกไม้สำหรับพี่คนสวยครับ พี่ชาอย่าลืมผมนะครับ"บอล น้องรหัส ลูกครึ่งไทย-จีน สุดหล่อของฉัน ที่ยื่นดอกกุหลาบสีแดงช่อโตที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องแพงมากแน่นอน "ขอบคุณมากนะ น้องบอล ใครจะไปลืมน้องรหัสหนุ่มหล่อ บ้านรวย สาวเพียบ แบบนี้ได้ลงคอ"ฉันรับช่อดอกไม้มากอดไว้และส่งยิ้มหวานให้กับน้องรหัส "เนี่ย เมื่อไหร่พี่ชาจะเห็นผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งสักทีล่ะ ผมตามจีบพี่มา 3 ปีละนะ ใจอ่อนได้ยัง"บอกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงน้อยใจและทำตาอ้อนๆส่งมาให้ฉัน "ถ้าพี่รับรักเรา สาวๆอีกเพียบพวกนั้น ก็อกหักตายเลย ไม่เอาอ่ะ พี่ไม่อยากเป็นคนบาป555"ฉันหัวเราะออกมาพร้อมชี้นิ้วไปทางสาวๆกลุ่มหนึ่งที่มองมาทางฉันและบอลด้วยสายตาไม่ค่อยเป็นมิตรเอาซะเลย "โห่ว พี่ชา พูดงี้บอลเสียใจนะ ^^"บอลพูดออกมาแบบยิ้มอ่อนๆ เพราะรู้ดีว่าฉันมองเค้าเป็นแค่น้องชายจริงๆ "นี่แกสองคนอ่ะ เลิกจีบกันได้ยัง ฉันกลัวจะโดนนังพวกนั้นตบจะแย่แล้ว!!"น้ำหวานพูดขึ้นเมื่อเห็นบอลส่งยิ้มหวานเยิ้มมาให้ฉัน "ใครจะกล้ามาแหยมกับลูกสาวคนสวยของกำนันโชคล่ะค้าบบ พี่น้ำหวาน"บอลพูดออกมาอย่างติดตลด เพี๊ยะ!! "นี่แหน่ะ ปากคอเราะร้ายนักนะเจ้าบอล เดี๋ยวนี้ล้อชื่อพ่อฉันแล้ว"ฉันตีแขนบอลด้วยความหมั่นไส้กับท่าทางของไอ้หนุ่มหน้าตี๋นี่ "อ่ะ ผมเจ็บนะพี่ชา ผมหยอกเล่นเอง เขินซะหน้าแดงเลย555"บอลลูบแขนตามรอยที่โดยฉันตี แต่ก็ยังทะเล้นไม่เลิก "งั้นพี่กลับบ้านก่อนนะบอล หวานฉันกลับบ้านก่อนนะแก ไว้เจอกันที่มหาลัยนะ"ฉันยกมือบ๊ายบายเพื่อนและน้องรหัส ก่อนที่จะเดินหอบของขวัญที่ทั้งรุ่นน้องและเพื่อนๆมอบให้อย่างทุลักทุเล ออกประตูรั้วโรงเรียน และเดินลัดเลาะไปตามแนวรั้วกำแพงเพื่อที่จะไปยืนรอขึ้้นรถประจำทางกลับบ้าน ปัก!! "เฮ้ย!!มองไม่เห็นคนหรอ ชนมาได้"ผู้ชายหุ่นดี ตัวสูง ปากนิด จมูกหน่อย ตาโต คิ้วดก ขนตายาวงอน โอ๊ย นี่มันลูกรักพระเจ้าชัดๆ "นี่เธอ ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรอ ขอโทษไม่เป็นหรือไง "เขาพูดเสียงดังอีกครั้ง ทำให้ฉันหลุดออกอาการตกตะลึงที่เจอคนหล่อไร้ที่ติแบบนี้ "ขะ ขอโทษค่ะ ชาไม่ได้ตั้งใจ คุณเจ็บตรงไหนมั้ยคะ"ฉันพูดพร้อมเอื้อมมือที่ในของก็ยังวุ่นวายกับของขวัญที่ถือมา ยื่นไปปปัดรอยกาแฟที่หกใส่เสื้อที่ดูก็รู้ว่าแพงมาก "เอามือเธอออกไปเลย ยัยเตี้ย เดินก็หัดดูทางบ้าง เดี๋ยวก็โดนรถชนตายหรอก"ฉันอึ้งกับคำพูดที่คนตัวโตพ่นออกมา แต่เขาก็หันหลังเดินออกไปโดยไม่สนใจฉัน "นี่นาย คนเค้าก็ขอโทษแล้วอ่ะ จะมาพูดจาแย่ๆใส่ทำไม เตี้ยละมันหนักหัวนายไง"ฉันตะโกนออกมาอย่างโมโหยืนกำมือน้อยๆจนรู้สึกเจ็บไปหมด "ได้ยิน แต่รำค่ญ จบมั้ยยัยเตี้ย หวังว่าจะไม่เจอเธอออีกนะ"เขาหันกลับมาพูด ก่อนส่งยิ้มมุมปากมาให้ฉัน เดินไปโดยไม่ได้สนใจฉันเลย "หน้าตาก็ดี แต่ปากโคตรหมxเลย"ฉันสบถออกมาก่อนจะก้มเก็บของขวัญที่หล่นขึ้นมาและเดินไปรอขึ้นรถประจำทาง บ้านไร่ สายลม "ไอ้แสบ ทำไมทำหน้าตาบึ้งแบบนั้นล่ะลูก" กำนันโชค พ่อของฉันที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาห้องรับแขกเอ่ยถามทันที่ที่เห็นฉันเดินเข้ามา "ไม่มีอะไรหรอกค่ะพ่อ เจอหมาเห่าข้างทางเฉยๆ แต่หนูเอาไม้ไล่ตีปากมันละค่ะ" ฉันทำหน้ามุ่ยใส่พ่อก่อนจะวางข้าวของแสนพะรุงพะรังวางที่โต๊ะและไปกอดอ้อนพ่อกำนัน "ลูกพ่อมันเก่งจริงๆ555"พ่อพูดพร้อมลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู "พ่อลูกคู่นี้อ้อนอะไรกันอีกคะเนี่ย"แม่เดินเข้ามาพร้อมขนม กับน้ำส้มมาให้ฉันและพ่อ "ชาอยากหอมพ่อกับแม่เฉยๆค่ะ วันนี้ชาเรียนจบอย่างเป็นทางการแล้วแต่อีกไม่นานชาก็ต้องย้ายไปอยู่กรุงเทพ คิดถึงคุณโชคกับคุณดาวมากแน่ๆเลย ฮือ" ฉันทำเสียงออดอ้อนพ่อกับแม่ก่อนหันไปหอมแก้มของทั้งทั้งสอง "ชาไม่ต้องห่วงนะลูก หนูสอบติดที่เดียวกับลูกป้านีเลย เดี๋ยวพ่อฝากพี่เค้าดูแลได้" "ใช่ๆพี่เค้าก็เรียนที่เดียวกับหนู เดี๋ยวแม่ฝากฝั่งให้พี่เค้าดูแลเราได้ เล่นกันมาตั้งแต่เด็ก"แม่พูดเสริมพ่ออีกคน "อ่อ พี่เบลล์น่ะหรอคะ ไม่ได้เจอกันตั้งแต่พี่เค้าจบ ม.6 เนี่ยนะคะ"ฉันพูดพร้อมยิ้มตาหยีให้ผู้เป็นพ่อและแม่ "คุณคะ งั้นเดี๋ยวดาวไปเตรียมมื้อเย็นให้ครอบครัวพี่นีก่อนนะคะ ชาหนูก็ไปอาบน้ำแต่งตัวดีๆด้วยนะลูก ครอบครัวป้านีจะมาทานข้าวเย็นที่บ้านเรา" "แค่ทานข้าวทำไมต้องให้ชาแต่งตัวด้วยล่ะคะ"ฉันถามด้วยความสงสัย "ไปเถอะลูก ทำตามที่แม่เค้าบอกเถอะ"ผู้เป็นพ่อลูบหัวฉันเบาๆ ฉันพยักหน้าให้พ่อก่อนจะขึ้นไปอาบน้ำ 19:00 น. "อ้าว พี่นีสวัสดีค่ะ"แม่ของฉันไหว้แขกผู้มาเยือนใหม่ ที่ท่าทางภูมิฐาน "จ้า นี่ใช่หนูสโรชามั้ยคะเนี่ย โตเป็นสาวแล้วสวยเชียว"ป้านีรับไหว้แม่ก่อนจะหันมายิ้มตาหวานให้ฉัน "ใช่ค่ะพี่นี นี่สโรชาลูกสาวของดาวกับพี่โชคเอง แล้วนี่พี่นีมาคนเดียวหรอคะ"แม่จับไหล่ฉันก่อนที่จะถามป้านีออกไป "อ่อ พี่มากับเจ้าเบลล์น่ะ เห็นว่าไปเอาโทรศัพท์ที่รถ หนูชานี่สวยจริงๆเลยนะ เหมาะที่จะเป็นลูกสะใภ้เสียจริงๆเลย555"ป้านีตอบแม่ฉันก่อนจะหันมาทางฉัและหัวเราะชอบใจกันกับแม่ "แหม คนเคยๆสนิทกัน เดี๋ยวก็ชอบกันเองแหละค่ะพี่นี เหมือนดาวกับพี่โชคนี่ไง"แม่ฉันพูดพร้อมหันไปยิ้มให้พ่อ "สวัสดีครับน้าดาว สวัสดีครับน้าโชค"ผู้ชายตัวสูงกล่าวสวัสดีพ่อกับแม่ของฉัน "ตายจริงนี่ตาเบลล์หรอ โตขึ้นซะน้าจำแทบไม่ได้เลย นี่น้องสโรชา น้องชาขาของเบลล์จำได้มั้ยลูก"แม่ฉันทักทายคนเข้ามาใหม่ก่อนจะจับฉันมายืนข้างๆคนที่แม่เรียกว่าพี่เบลล์ ทันทีที่ฉันหันมาหาคนตัวโตกว่า "เอ้ย นาย!!"ฉันตกใจที่ทำไมโลกนี้มันถึงกลมขนาดนี้ ไอ้บ้าปากหมาคนที่ฉันชนเมื่อเย็นนี่เอง "ชา ทำไมเรียกพี่เค้าอย่างนั้นล่ะลูก"แม่ฉันสะกิดตีแขนฉันเบาๆ "อ่อ ไมม่เป็นไรครับน้าดาว น้องชาคงตะลึงในความหล่อของผมอยู่"ไอ้ตาทึ่มเอ๊ย นอกจากจะปากไม่ดีแล้วยังหลงตัวเองอีก หลังจากทักทายกันเสร็จเรียนรอยทุกคนก็มานั่งทานอาหาร โดยมีพ่อฉันนั่งหัวโต๊ะ แม่กับป้านี นั่งข้างกัน และฉันกับไอ้โรคจิตนี่นั่งข้างกัน ตอนนี้ฉันหมดอารมณ์ที่จะกินข้าวเย็นแล้ว ระหว่างที่เราทานข้าวกันผู้ใหญ่ก็พูดคุยถามสารทุกข์สุขดิบกัน พูดถึงการทำธุรกิจ จู่ๆป้านีก็เอ่ยขึ้นนมา "ส่วนเรื่องตาเบลล์กับหนูชานี่ เราสองคนก็ดูฤกษ์ยามมาได้เลย ส่วนเรื่องสินสอดไม่ต้องห่วงพี่จะจัดการให้สมฐานะเราเลย"ฉันได้แต่นั่งนิ่งอึ้ง นี่ฉันฟังไม่ผิดฉันมั้ย ฤกษ์อะไร ละสินสอดอะไร ฉันงงไปหมดแล้ว!! "งั้นพี่กับตาเบลล์ขอตัวกลับก่อนนะ ได้เรื่องยังไงก็โทรบอกพี่นะดาว โชค"ป้านี้พูดกับพ่อและแม่ "ผมกลับก่อนนะครับ ฉันกลับก่อนนะยัยเตี้ย"พี่เบลล์ยกมือไหว้ลาพ่อกับแม่ฉันก่อนจะกระซิบเบาๆเพื่อลาฉัน ทันที่ที่แขกทั้งสองกลับไป ฉันก็เดินตามพ่อกับแม่เข้าไปในบ้าน "นี่มันอะไรกันคะ มีใครอธิบายให้ชาฟังไดด้มั้ยคะ ว่าที่คุยกันเมื่อกี้หมายความว่าไง"ฉันถลึงตาถามพ่อกับแม่ด้วยความสงสัย "ก็พ่อกับป้านีเคยให้สัญญากันไว้ว่า ถ้าลูกเรียนเข้ามหาลัยถ้าต่างคนต่างยังไม่มีครอบครัวจะให้เราหมั้นหมายให้พี่เบลล์"พ่อฉันพูดพร้อมยิ้มให้ฉันและแม่ "พ่อกับแม่ทำไมไม่ปรึกษาเลย"ฉันทำหน้าเศร้าใส่ผู้เป็นพ่อและแม่ ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย แล้วทำไม่ต้องเป็นไอ้คนปากไม่ดีนี่ด้วย!!