ช่วยด้วยครับ! ผมตกหลุมรักรุ่นพี่เข้าอย่างจัง

ตอนที่ 1.1 คิดดีแล้วใช่ไหมไอ้หนู เสียงประกาศของงานกิจกรรมรับน้องดังก้องไปทั่วคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเหล่านักศึกษาใหม่ที่กำลังรวมตัวเตรียมเข้ากิจกรรม มนต์พิชชา หรือ พีช นักศึกษามหาลัยปี 3 ของคณะวิศวะ และยังเป็นหนึ่งในคณะกรรมการนักศึกษาอีกด้วย ในวันจัดรับน้อง เธอได้รับหน้าที่ให้เดินสำรวจรอบบริเวณคณะเพื่อหาคนที่กระทำความผิดหรือแอบโดดกิจกรรม มือหนึ่งถือแฟ้มกำหนดการอีกมือกอดอกมองซ้ายมองขวาด้วยความเบื่อหน่าย "เหมือนปีนี้จะไม่มีคนซื่อบื้อแอบโดดแล้วอยู่แถวคณะสินะ" หญิงสาวบ่นกับตัวเองก่อนจะพ่นลมหายใจแรง ๆ เมื่อไม่พบคนที่ต้องสงสัย สองเท้าเดินเลี้ยวไปทางด้านหลังคณะซึ่งเป็นที่สุดท้ายที่จะตรวจสอบ ที่นี่ค่อนข้างเงียบเพราะในเวลาปกติก็ไม่มีใครมายุ่งแถวนี้สักเท่าไหร่ แต่ในระหว่างที่เธอกำลังจะหันหลังกลับนั้นสายตากลับไปสะดุดกับอะไรบางอย่างในมุมหนึ่ง "คนเหรอ.. ใครมันช่างกล้าท้าทายอำนาจมืดกันนะ" ดวงตากลมหรี่มองให้ชัด พบว่าเป็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังนอนแผ่อย่างสบายใจบนม้านั่งใต้ต้นไม้ที่อยู่ติดกำแพงด้านหลัง แขนข้างหนึ่งของเขาก่ายหน้าผากเอาไว้ ใบหน้าที่แม้แต่มองเห็นไกล ๆ ก็มองได้ชัดว่าช่างหล่อเหลาเสียจริง ดวงตานั้นหลับพริ้มราวกับไม่รู้ไม่ชี้ว่าวันนี้นักศึกษาต้องมาทำอะไร แต่ถึงอย่างนั้นความหล่อนี้ก็ไม่ได้กระแทกใจอะไรมนต์พิชชาในเวลานี้เลยแม้แต่น้อย “ไอ้เด็กเวรนี่มัน!” เธอปรี๊ดขึ้นมาทันทีก่อนจะสาวเท้าปึงปังตรงเข้าไป เงาต้นไม้พาดลงบนใบหน้าของอีกฝ่าย ทำให้เจ้าตัวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย แต่วินาทีที่เขาลืมตาขึ้นมานั้น ดวงตาคู่นั้นก็เบิกกว้างรู้สึกเหมือนว่าโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน 'นี่มันมนุษย์หรือนางฟ้าวะ สวยฉิบหายเลย!’ กวิน กะพริบตาปริบ ๆ จ้องมองหญิงสาวตรงหน้า รุ่นพี่ในเสื้อช็อปสีกรมกับกางเกงยีนรัดรูป ผมยาวถูกรวบขึ้นแบบลวก ๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมชัด จมูกเล็ก ๆ ที่โด่งรับใบหน้า ดวงตาเรียวคมที่แม้ว่าตอนนี้จะกำลังลุกเป็นไฟ แต่สำหรับเขาแล้วก็ยังดูสวยเป็นประกาย ‘โอ้โห! โคตรสเปกเลยว่ะ’ “นี่นาย! เด็กปีหนึ่งใช่ไหม! นายชื่ออะไร!?” พีชเท้าเอวขมวดคิ้วมองเด็กปี 1 ที่ยังนอนอยู่ไม่ลุก แต่แทนที่เขาจะสะดุ้งกลัวหรือขอโทษสักคำ หมอนี่กลับยิ้มมุมปากพลิกตัวมานอนตะแคง แล้วเท้าหัวมองเธอด้วยสายตากรุ้มกริ่ม “ชื่อกวินครับ~ รุ่นพี่ล่ะ ชื่ออะไรเหรอครับ?” เขาพูดด้วยเสียงนุ่ม ๆ ลากยาวอย่างอ้อยอิ่ง พีชอ้าปากค้างกับปฏิกิริยานั้นของเขา ก่อนจะตั้งสติได้แล้วสะบัดหน้า “ฉันเป็นคณะกรรมการนักศึกษา! แล้วนี่อะไร!? วันรับน้องทั้งทีแต่นายกลับแอบมานอนเนี่ยนะ!?” “แหม~ รุ่นพี่ก็พูดเว่อร์ไป อย่างผมเขาไม่ได้เรียกว่าแอบ เขาเรียกว่าต้องการความเป็นส่วนตัวเฉย ๆ” “บนม้านั่งหลังคณะเนี่ยนะ!?” “อื้ม~” กวินยิ้มกวน ๆ ส่งไปให้ “แต่ถ้ารุ่นพี่อยากอยู่กับผมสองต่อสองละก็.. ผมก็ไม่ขัดนะครับ” “ไอ้เด็กนี่!” “โอ๊ย~ เสียงดังจังเลยนะครับ ขี้หูผมออกมาเต้นระบำหมดแล้วเนี่ย” เขายกมือปิดหูทำหน้าเหมือนเจ็บปวด แต่ดันแอบยิ้มขำขณะมองหน้ารุ่นพี่สุดห้าวที่ตอนนี้ดูจะโมโหจนตัวสั่น 'แม่งโคตรน่ารักเลยว่ะ’ “ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้แล้วไปทำกิจกรรมได้แล้ว! ฉันไม่ปล่อยให้นายโดดเด็ดขาด!” “ถ้าผมไป.. รุ่นพี่ต้องให้รางวัลนะครับ” “รางวัลอะไรของนาย!?” ทันทีที่ได้ยินคำที่รอคอย กวินกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนจะยันตัวลุกขึ้นเต็มความสูง เขาก้าวเท้าเข้าไปยืนด้านหน้าในระยะใกล้ชิด จนพีชต้องเงยหน้ามองเพราะส่วนสูงของผู้ชายคนนี้ค่อนข้างห่างจากเธอมากอยู่ เธอจ้องมองดวงตาสีเข้มเป็นประกายกะพริบปริบ ๆ ขณะที่เขาก้มลงมากระซิบใกล้ ๆ “อืม.. รางวัลขอเป็นไลน์รุ่นพี่ก็พอครับ” “ไอ้เด็กเวรนี่!!” เสียงเอะอะจากลานกิจกรรมยังคงดังต่อเนื่องเป็นระยะ นักศึกษาปี 1 หลายคนกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ตามกลุ่มที่ถูกจัดไว้ ขณะที่มนต์พิชชาลากกวิน หรือพูดให้ถูกคือกระชากคอเสื้อกวินให้เดินตามมาที่ลานกิจกรรม “รุ่นพี่เบา ๆ หน่อยก็ได้ครับ เดี๋ยวเสื้อผมยับหมดแล้วเดี๋ยวไม่หล่อ” “หุบปากไปเลย! ทำไมตอนนอนที่ม้านั่งนั่นไม่คิดบ้างว่ามันจะยับไหม อย่ามาสำอางตอนนี้!” “โห่.. อันนั้นผมแค่แอบงีบแป๊บเดียวเอง” “แป๊บของนายคือกี่ชั่วโมง!” เธอหยุดเดินก่อนจะหันไปจ้องหน้าชายหนุ่มอีกครั้ง "มีเพื่อนไหม" "หล่อขนาดนี้ ต้องมีอยู่แล้วครับ ขาดก็แต่แฟนอย่างเดียวที่ไม่มี.. พี่สนใจจะมาเป็นแฟนกับผมไหมครับ" “ทะลึ่ง! ไหน! เพื่อนนายอยู่กลุ่มไหน!?” กวินเหลือบมองไปทางมุมหนึ่งของลานกิจกรรมที่มีนักศึกษาชายหญิงสามคนกำลังนั่งคุยกัน สายตาของพวกเขากวาดมองราวกับกำลังหาอะไรสักอย่าง “อยู่ตรงนั้นครับ” มนต์พิชชายกมือข้างหนึ่งมาเท้าเอว อีกข้างยังไม่ละจากคอเสื้อของรุ่นน้องแล้วเดินดุ่ม ๆ ไปหากลุ่มนั้นทันที “พวกนายเป็นเพื่อนของไอ้เด็กนี่ใช่ไหม!?” ทั้งสามคนหันมามองพร้อมกันทันที ก่อนที่เด็กหนุ่มหน้าตาดีไม่ด้อยไปกว่าคนที่เธอลากมานั้นจะยิ้มให้แห้ง ๆ “เอ่อ.. ใช่ครับ รุ่นพี่มีอะไรเหรอ?” “พวกนายดูแลเพื่อนยังไง ทำไมปล่อยให้ไปเพ่นพ่านอยู่หลังคณะได้!?” “ไอ้กวิน พวกกูรอมึงตั้งนานมึงบอกไปเข้าห้องน้ำ ห้องน้ำเชี่ยไรอยู่หลังคณะวะ!” ชายหนุ่มอีกคนทำหน้าอึ้งในตอนที่เพื่อนของเขากำลังบ่น หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวของกลุ่มขมวดคิ้วเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้น “รุ่นพี่คะ ทำไมถึงต้องลงมือกับกวินมันด้วยคะ มันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ” “ยังไม่ได้ทำอะไรผิด!?” พีชดันกวินให้ไปรวมตัวกับเพื่อน ๆ ก่อนจะยืนกอดอกมองเด็กสี่คนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ “เพื่อนของพวกเธอ นายกวินคนนี้! โดดกิจกรรมไปนอนหลับเฉย ๆ อยู่หลังคณะ! นี่ยังไม่เรียกว่าผิดอีกเหรอ” “ไอ้เชี่ยวินนี่มึงทำจริงเหรอ!?” “อื้ม~” กวินยักไหล่ง่าย ๆ อย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ก่อนจะหันหน้าไปมองมนต์พิชชาแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “แล้วพี่สาวคนสวยคนนี้ก็เจอกูเข้าให้พอดี”