Kader Oyunu

Giriş

Beyaz...

Yıllardır hayalini kurduğum beyazların içindeyim sevdiğim adamın gelini oluyordum. Aynanın karşısında yüzümden asla silemediğim tebessümle kendime baktım bugün benim miladimdi ben bugün artık Dilay Elis Zade olacaktım. Korhan Zadenin karısı yıllardır aşık olduğum adama bugün kavuşuyordum.

Yavaşça açılan kapıyla oraya doğru döndüm. Babamı, kahramanımı, gördüm. Yaşlı gözleriyle bana bakıyordu. Boynumu büküp aynı şekilde ona bakıp ellerimi ona doğru uzattım. Bana yaklaştıkça içimde bir şeyler kopuyordu elimi tuttu ve o an ikimizin de gözlerinden birer damla yaş yere düştü.

"Güzel kızım meleğim benim" dedi babam gözlerimim içine bakarak.

Şuan küçük bir kız çocuğu gibi oturup ağlamak istiyordum.

Dudaklarımı aşağı doğru sarkıtarak "Babam" dedim. Artık istemesem de gözyaşlarımı durduramıyordum.

"Ştt.. "dedi azarlar bir tavırla ama o da ağlıyordu bana ne omuz silktim. "Görende cenazemiz var sanacak altı üstü kızımı bir başkasına emanet edeceğim her gece kalktığımda yatağında üstü açılmış mı diye bakacağım küçük kızım başka yerde uyuyor olacak ve üşüyor mu acaba? diye düşünmek zorunda kalacağım" dedi ve alınımı öptü. Artık daha şiddetli ağlıyordum ve elimden hiç bir şey gelmiyordu.

"Vazgeçtim ben evlenmeyecem bana ne" dedim bu ikimizi de güldürdü. Galiba hala baba kuzusu bir kızdım.

"Emin misin aşağıda damatlıkla seni bekleyen bir adam var" dedi babam. Korhan aşağıda beni bekliyordu doğru ya unutmuştum bir an. Hızla başımı iki yana salladım onu asla yarı yolda bırakmazdım onu çok seviyordum ama babamı da seviyordum.

"Onu bırakamam ama seni de bırakmıyorum ben hala senin ilgine muhtaç küçük kızınım" dedim. Bana sımsıkı sarıldı bende ona.

"Bırakma kızım sevdiğin adamı asla ama asla yarı yolda bırakma hep yanında ol, ol ki o da senin yanında hep dimdik durabilsin" dedi nasihat veren bir tavırla. "Haydi aşağı inelim şu haline bak çirkin ördek yavrusuna döndün bir de annen uyarmıştı yukarıda kızı ağlatmadan aşağı getir diye yine dinlemedik annenin sözünü bu gece koltuk beni bekliyor her zaman ki gibi" dedi güldüm doğru küçüklüğümden beri ne zaman babamla annemin sözünden çıksak annem babamı o gece koltukta yatırırdı akıllanalım diye

ama ben ona kıyamayıp gece yatağıma yatması için ısrar ederim.

"Olsun sende benim odama kaçarsın her zaman ki gibi ne olacak" dedim çocuksu bir tavırla.

"Beni gizlice odasına çağıracak bir minik kızım yok artık evde" dedi ve bu cümle beni daha da mahvetti.

Kapı tekrar açıldı ve kocaman karnıyla ablam odaya girdi ve bize bu halimize hiç şaşırmamış gibi baktı hala babam ellerimi sımsıkı tutuyordum kesin kıskandı da çaktırmıyordu.

"Valla baba ben evlendiğimde bu kadar ağlamadın ya" dedi sitemli bir şekilde demiştim kıskandı işte oh olsun. "Hadi aşağıda herkes sizi bekliyor ayrılın artık" dedi bu babamla bizi ayıran cümlesi olmuştu.

Babam bana bakıp "Ablan haklı ne kadar istemesem de aşağı inmemiz gerekiyor" dedi haklıydı inmemiz gereken zamanı kaçırmıştık ama buna takılmıyordum bile hissettiğim duygu karışıklığından.

Yavaşça kafa sallayıp babamın benim için uzattığı koluna tutundum. Zaman gelmişti bugün en güzel günüm olacaktı hayat artık bana mutsuz günleri yaşatamayacaktı sevdiğim adamla musmutlu bir hayat sürecektik yani öyle zannediyordum.

Odadan çıkıp merdivenlerden aşağı doğru inmeye başladık heyecan o kadar fazlaydı ki etrafta ki sesleri sanki duymuyordum derin bir nefes alıp kafamı kaldırdım ve onunla göz göze geldim

Korhan

O andan itibaren tek odak noktam o olmuştu artık sesler gerçekten kulağıma gelmiyordu. Merdivenleri onun gözlerinin içine bakarak inmiştik onunda gözlerinde benim ki gibi bir heyecan arıyordum ama yoktu sanki ya da ben yanılıyordum kesin yanılıyordum yani yoksa neden heyecanlı olmasın ki evleniyorduk bugün sakin Dilay sorun yok.

Babamla beraber merdivenin sonuna ulaştığımızda Korhan da yavaşça bize yaklaştı. Aramızda bir gerginlik hissediyordum ama bunu şuan sadece bugünün heyecanına bağlamak istiyordum.

Korhan kolunu uzatınca babamın kolundan çıkıp onun koluna girebilmek için bir adım atmıştım ki babam durdurdu dönüp ona baktığımda çok ciddi bir şekilde Korhan'a bakıyordu.

"Kızımı sana emanet ediyorum sakın ama sakın onu üzmeye kalkma sevdiği adamsın demem bende seni üzerim bunu sakın unutma" dedi çok ciddi bir şekilde. Bunu sadece benim iyiliğim için söylediğini biliyordum.

Babamın konuşması üzerine Korhan sadece kafasını salladı ve bana dönüp tekrar kolunu uzattı. Sanki babamın sözlerinden sonra daha da gerildiğini hissetim ama emindim ki bunlar benim bir kurmacamdı ben hep kurardım zaten.

Nikâh masasına doğru yürümeye başladığımızda ilk kez dönüp etrafa baktım ilk dikkatimi çeken şey kapıda dikilmiş duran uzun boylu kumral adamdı diğer insanların aksine bizi alkışlamıyordu ve sanki hayatının en kötü anını yaşıyor gibi bir ifade vardı yüzünde garipti.

Daha fazla dikkatimi o adamın üstünde tutmadım çünkü yanımdaki adamın gerginliği artık çok fazlaca hissedebilir bir hale gelmişti ve bu başkalarının da dikkatinden kaçmıyor gibi hissediyorum.

"Korhan" dedim ılımlı bir sesle. Derin bir nefes alıp bana baktı keşke bakmasaydı o an anladım bir şey olacağını çünkü yıllarca bana aşkla bakan gözleri pişmanlıkla bakıyordu artık ve bu bakışlara mazur kalmak ölümden beterdi.

"Dilay" dedi ve bu beni daha bitirdi Korhan bana ilk zamanlarımız hariç Dilay demezdi ben onun Elisiyim, güzel kokulu çiçeğiydim yapma bunu dedim ama o bunu gözlerimden anlamadı. Oysa anlaması gerekirdi.

Yürümeye devam etsek de gözlerimiz konuşuyordu ama bizden başkası anlamazdı. "Özür dilerim... ama yapamıycam çok özür dilerim" dedi bir insanın her kelimesi birini öldürür müydü ben ölüyordum.

Bitmişti her şey sona yaklaştığımızı anlamamak imkansızdı. Adımlarını durdurdu. Kolumdan çıktığını hissediyordum ama tepki veremiyordum sanki o anda donup kalmıştım.

Dudaklarını oynattı ve şu kelimeleri söyleyip arkasına bakmadan gitti.

Özür dilerim...Elis

Özür dilemek pişman olduğumuzda söylediğimiz bir telafi cümlesi değil miydi? pişmandı madem neden gidiyordu ki ne yapmıştım ki ben ona sadece sevmiştim sevmek suç muydu ki.

O gitti ve ben arkasında kaldım. O zamandan sonrası karanlıktı benim için.