Dalawang araw akong namalagi sa ospital at dalawang araw ko ring hindi nakikita ang binata, at nagpapasalamat ako dahil d'on. I don't want to felt guilty. Hindi mawala-wala sa isipan ko ang mga sinabi nito, ngunit mas nanaig ang kagustuhan kong huwag matali sa kanya.
Natigil ako sa pagmumuni-muni ko nang may pumasok sa silid ko. Walang ekspresyon ang mukha kong tinitigan ang kapatid ko na siyang pumasok sa aking kuwarto.
"Samahan mo na kaming kumain sa baba, hinihintay ka na nila Mom at Dad," mahinahon nitong wika. Simula ng makalabas ako sa ospital ay hindi na nila ako naringgan ng pagpoprotesta tungkol sa kasal. Ayaw kong makatunog sila sa mga pinaplano ko.
Tumango ako kay Kuya Anwyll.
"Susunod na ako," mahina kong saad.
Nakatitig pa rin si Kuya sa akin at parang may iba pang sasabi
