Mihrap, Alaz’ın kalacağı odaya adım attığında içini sıkıntılı bir his kaplamıştı.
Oda, soğuk taş duvarları ve koyu ahşap mobilyalarıyla diğer odalardan pek farklı değildi. Ancak burası onun oğlunun kalacağı yerdi ve her ne kadar gözüne kusur bulamasa da içine sinmiyordu. Oğlunun küçük çantasını yatağın yanına koyarken gözleri odadaki detaylara takıldı. Kitaplıkta dizili kalın ciltli kitaplar, ağır bordo perdeler ve tavana işlenmiş tuhaf simgeler...
Burada bir şey vardı.
Ama ne olduğunu bilemiyordu.
Alaz, odada heyecanla etrafı inceliyor, küçük elleriyle yatağını yokluyordu. Bir çocuğun masum merakı, annesinin içini biraz olsun rahatlatabilir miydi?
Pek sanmıyordu.
Arat, ona göz ucuyla bakarken küçük bir tebessüm etti. Her zamanki gibi sakin ve güven vericiydi. Mihrap onun rahat tavır
