Kadın, iri siyah gözlerini yüzüme çevirip bebeğimi emzirirken usulca sordu...
__ Kimsin sen? İnsan... Adın ne?
“Sesindeki yankı, rüzgarın kurumuş dudaklarımda bıraktığı soğukluk kadar yabancı ama bir o kadar da tanıdıktı. Yutkunarak cevap verdim...
__ Adım Mihrap. Buraya çok uzaktan geliyorum. Çok çaresiz kaldım... Oğlum açlıktan ölecekti. Çok şükür size rastladım.
Ya sizin adınız nedir?
Kadının yüzü yumuşadı, gözlerinde karanlıkla karışmış bir ışık belirdi.
__ Adım Elara. Çok bitkin görünüyorsun. Bak, orada yiyecek bir şeyler var. Biraz ye ve dinlen.
Sırtımdaki yükün ağırlığı bir anlığına hafifledi sanki. Bir dilim kuru ekmeğin bile kurtarıcı olabileceği bir dünyada, sıcak bir söz daha ağır basıyordu.
__ Teşekkür ederim. Size minnettarım, Elara. Senin gibi iyi bir varlıkla tanış
