ไปเปิดฮาเร็มในต่างโลก

ต้องการฆ่า!

ณ ลานประลอง

“ข้าจะฆ่าเจ้า!!” ทันทีที่ม่านพลังถูกถอดออกก็มีลูกไฟสีชาดขนาดใหญ่พุ่งตรงมายังเปาโล! ความร้อนของลูกไฟที่ทะลุผ่านอากาศนั้นรุนแรงกว่าจางหลงหลายเท่านัก!

และคนที่โจมตีเปาโลนั้นก็มิใช่ใครอื่นแต่เป็นสองผู้อาวุโสจากตระกูลเคเลอร์ที่กำลังโกรธเกรี้ยวหลังจากเสียเมล็ดพันธ์อย่างจางหลงไป!!

เวทย์ไฟของสองผู้อาวุโสที่ถูกร่ายออกมาเมื่อไม่มีม่านพลังผู้ชมที่โดนรัศมีความร้อนลูกไฟก็เริ่มวิ่งหนีตายกันอย่างอลม่าน

ไทหยุนรีบเรียกม่านโล่ดอกราตรีสีแดงออกมาปกป้องผู้ติดตามและสตรีสองพี่น้องทันที ทางด้านเรียมเองก็รีบกางโล่แสงปกป้องตัวนางเองและผู้คนที่อยู่รอบๆตัวนาง

“กรงกักขัง! วายุมนต์ตรา”

เป็นผู้คุมกฏชาร์คที่ร่ายร่ายเวทย์ลมออกมา เมื่อสิ้นเสียงร่ายเวทย์จู่ๆก็เกิดกระแสลมกรรโชกขนาดใหญ่ จากนั้นกระแสลมค่อยๆล้อมลูกไฟยักษ์ของผู้อาวุโสทั้งสองเอาไว้

“ท่านผู้อาวุโสทั้งสอง ที่นี่เป็นพื้นที่ของตระกูลดอร์ริน ได้โปรดให้ความเกรงใจนายหญิงของเราด้วย” ชาร์คกล่าวขึ้น

ได้ยินเช่นนั้นผู้อาวุโสทั้งสองก็สลายลูกไฟยักษ์ก่อนจะลงมายืนบนลานประลองและกล่าว

“พวกเรามิได้ต้องการมีปัญหากับตระกูลดอร์ริน พวกเราแค่ต้องการจัดการไอ้หนุ่มเท่านั้น หวังว่าท่านผู้คุมกฏชาร์คจะเข้าใจด้วย’

“แต่ท่านกำลังยืนอยู่บนพื้นที่ของตระกูลดอร์ริน” ชาร์คกล่าวอย่างเด็ดขาด

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะหลีก ผู้อาวุโสทั้งสองจึงจำใจต้องวางมือ ทว่าก่อนจะจากไปคนทั้งสองมองไปยังเปาโลด้วยสายตาอำมหิตและแฝงไปด้วยเจตนาฆ่า

เมื่อผู้อาวุโสทั้งสองจากไป เคริกเองก็ถูกสั่งให้ตามกลับไปที่ตระกูลเช่นกันก่อนที่ผู้ติดตามของเคริกจะช่วยกันแบกร่างของจางหลงตามกลับไป

ผู้คุมกฏชาร์คในชุดสีเขียวอ่อนถอนหายใจเบาๆก่อนจะกล่าวเตือนกับเปาโล

“เจ้าควรระวังตัวไว้ ตระกูลเคเลอร์ไม่ยอมปล่อยเจ้าไปแน่ ทางที่ดีวันนี้เจ้าควรออกจากเมืองคาเวียไปซะตอนที่ยังมีโอกาส”

เปาโลเพียงยิ้มรับและกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายที่ตักเตือน

ทว่าในเวลาต่อมาดวงตารู้แจ้งทั้งสองข้างของเปาโลก็ส่องแสงสีทองเล็กน้อย ใช่แล้ว เปาโลกำลังตรวจสอบร่างกายของผู้คุมกฎชาร์คนั่นเอง

เปาโลรู้สึกได้ว่าบุรุษวัยกลางผู้นี้มีสีหน้าที่ค่อนข้างเจ็บปวดตอนที่ร่ายเวทย์ ทว่าเมื่อใช้ดวงตารู้แจ้งตรวจร่างกายของอีกฝ่ายเพียงครู่เดียว เปาโลก็สามารถหาสาเหตุอาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายได้ทันที

“ท่านผู้คุมกฏช้าก่อน”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะจากไปเปาก็จึงเอ่ยเรียกอีกฝ่ายไว้ เปาโลยกมือขึ้นคาราวะและกล่าวต่ออย่างถ่อมตน

“ท่านผู้คุมกฏ ดูเหมือนท่านจะมีอาการบาดเจ็บภายในใช่หรือไม่”

“เจ้ารู้รึ?” ชาร์คขมวดคิ้วเล็กน้อย เรื่องอาการบาดเจ็บของตนนั้นมีไม่กี่คนที่รู้ เหตุใดเจ้านักผจญภัยหนุ่มนี่ถึงรู้ได้กัน?

เปาโลยิ้มรับเล็กน้อยและกล่าว “ข้านั้นพอรู้เรื่องวิชาแพทย์อยู่บ้าง เอาแบบนี้ดีหรือไม่ ให้ข้าได้ตรวจสอบร่างกายของท่านสักหน่อย ถ้าข้ารักษาท่านได้ก็ถือว่าเป็นการตอบแทนที่วันนี้ท่านได้ช่วยข้าไว้ แต่ถ้าข้ารักษาไม่ได้ ท่านก็ไม่เสียอะไร ท่านคิดว่าไง”

แม้จะประหลาดใจเล็กน้อยเรื่องที่นักดาบยังเปาโลจะรู้วิชาแพทย์ แต่ผู้คุมกฏชาร์คก็พอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายนั้นมีจุดประสงค์อันใด อีกฝ่ายคงต้องการสานสัมพันธ์กับตนเองก็เพื่อที่จะหาที่คุ้มกะลาหัวจากการตามล่าของตระกูลเคเลอร์สินะ

แต่ถ้าเขารักษาได้จริงๆก็ถือว่าคุ้ม เพราะอาการบาดเจ็บของตนนั้นเรื้อรังมาหลายปี เทพหมอที่ว่าเก่งๆตนเองก็ไปรักษามาหลายที่แล้ว แต่ก็มิอาจรักษาได้ จึงทำได้แค่เพียงกินยาเพื่อเบาเทาอาการเจ็บปวด

…………….

ณ คฤหาสน์ฝั่งใต้ของตระกูลดอร์ริน คฤหาสน์หลังนี้เป็นคฤหาสของผู้คุมกฏชาร์ค ซึ่งผู้คุมของตระกูลดอร์รินจะมีทั้งหมด4คน เหนือ ใต้ ออก ตก

เปาโลในเวลานี้ได้กำลังตรวจสอบร่างกายอยู่ในที่พักของผู้คุมกฏชาร์ค เปาโ,ได้ให้จินกับหงส์เอ๋อนั่นกลับไปก่อนเพราะถึงยังไงตอนนี้พวกนางก็เป็นอิสระแล้ว เขาก็ไม่มีเห็นจะต้องให้พวกนางมาติดตามตนเอง

ใช้เวลาไปกว่า 1 ชั่วโมงเปาโลก็สามารถที่จะตรวจสอบหาจุดบาดเจ็บของผู้คุมกฏชาร์คได้อย่างรวดเร็ว

ทักษะวิชาแพทย์ในสมุดเล่มยักษ์ที่เปาโลซึมซับมาก็มีไม่ใช่น้อย หลังจากพยายามซึมซับมาก็ไม่ใช่เรื่องยากที่เปาโลจะทำการรักษา

ในเวลาต่อมาเปาโลก็คลายวิชาตรวจสอบร่างกายผู้คุมกฏชาร์ค ก่อนจะลุกขึ้นและกล่าว

“หลังจากที่ได้ตรวจสอบร่างกายของท่าน ดูเหมือนว่าท่านจะถูกพิษมา พิษชนิดนี้แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเป็นพิษชนิดใดแต่ก็พอรู้ว่าเป็นพิษที่ส่งผลกระทบต่อเส้นเดินพลังของท่าน”

“แม้ว่าท่านจะทำการขับพิษส่วนใหญ่ออกไปหมดแล้วแต่ทว่าก็ยังมีหลงเหลืออยู่ดี มันแฝงตัวและคอยกัดกินเส้นพลังของท่านอยู่เงียบๆ ไม่แปลกที่ท่านจะรักษาตัวเองไม่หาย”

ผู้คุมกฏชาร์คพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าว “เมื่อ 2 ปีที่แล้วหัวหน้าตระกูลส่งพวกเรา 2 ใน 4 ผู้คุมกฏไปช่วยเหลือนายน้อยของตระกูลที่ออกไปเก็บประสบการณ์ที่ต่างเมือง”

“ทว่าพวกเรานั้นไปถึงช้าเกินไป นายน้อยของพวกเราและพวกนักผจญภัยกว่า 20 คนถูกอสูรแมงมุมนิลกาฬสังหารจนสิ้น ขาและผู้คุมกฏฝ่ายเหนือได้สู้กับแมงมุมนิลกาฬเป็นเวลา 2 วัน 2 คืนเต็มๆ สุดท้าย พวกเราก็ร่วมมือกันสังหารแมงมุมนิลกาฬลงได้ แต่ทว่าข้านั้นได้ถูกพิษของมันเข้า หลังจากกลับมาข้าก็พยายามหาวิธีรักษามาโดยตลอด แต่ก็ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้”

เมื่อเห็นสีหน้าผมหนทางของบุรุษวัยกลางเบื้องหน้า เปาโลก็กล่าว

“ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ข้าขอเวลา 3 วันในการไปค้นคว้าตำราก่อน หลังจากสามวันข้าจะมารักษาให้กับท่าน”

แววตาของเปาโลนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาเพียงต้องการกลับไปยังห้วงความจำของเขาเพื่อหาวิธีรักษาที่ดีที่สุดมารักษาผู้คุมกฏชาร์ค

“เจ้าพูดเช่นนี้แสดงว่าพอมีหนทางรักษาข้างั้นรึ!!” สายตาของชาร์คนั้นเต็มไปด้วยความหวังเมื่อเห็นท่าทางอันมั่นใจของเปาโล

“มีสิ แต่ข้าต้องการเวลาค้นคว้าอีกสักหน่อยเท่านั้น” เปาโลตอบกลับก่อนจะนั่งลงรินชาดื่ม

สีหน้าของผู้คุมกฏชาร์คเปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีดก่อนจะรีบกล่าว

“ได้เลย ได้เลย งั้นในช่วงเวลาที่เจ้าอยู่ที่เมืองนี้ข้าจะส่งคนไปคอยปกป้องเจ้าจากพวกตระกูลเคเลอร์อย่างลับๆ”

“ไม่ต้องหรอกท่าน” เปาโลส่ายหัวและกล่าวต่อ “คนพวกนั้นทำอะไรข้าไม่ได้หรอก การที่ข้าช่วยรักษาท่านนั้นไม่ได้เป็นเพราะต้องการให้ท่านมาคอยคุมครองข้า ข้าเพียงตอบแทนที่ท่านช่วยออกหน้าให้ข้าก็เท่านั้น”

ชาร์คอยากจะกล่าวว่าบนสนามประลองที่ตนออกหน้านั้นเป็นเพราะตนไม่ต้องการให้บุคคลใดก็ตามมาสร้างความวุ่นวายในพื้นของตระกูลดอร์รินเท่านั้น

ตนไม่ได้ออกหน้าแทนเหมือนอย่างที่เปาโลคิด

แต่ถ้าพูดออกมาแบบนั้นเกรงว่าจะทำให้เปาโลไม่พอใจ ชาร์คจึงไม่ได้กล่าวอะไรต่อและทำตามความต้องการของเปาโล

………………