กระตุ้นปมในใจ

1366 Words

หลังจากโล่แสงของลิลลี่แตก ฝูงก็อบลินนับร้อยก็หันไปรุมกัดกินร่างของลิลลี่อย่างหิวกระหาย ทางด้านเปาโลเองไม่ได้ขยับเขยือนใดๆ เขายืนมองดูลิลลี่ถูกฉีกกินได้อย่างใจเย็นจนหน้าแปลกใจ และภายในใจของเปาโลนั้นก็รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูกเลยเมื่อเห็นลิลลี่กรีดร้องโหยหวน โลกก่อนเปาโลเป็นขอทาน เขาถูกทำร้าย ถูกเหยียดหยาดหยามและดูถูกมามากมาย นี่จึงปมในใจของเขามาโดยตลอด และการที่ลิลลี่ตบหน้าเขาครั้งนี้นั่นมันก็ได้ไปกระตุ้นให้ปมในใจของเปาโลนั้นให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง! “เปาโล!! ไปช่วยลิลลี่สิโว้ย!! เอาแต่ยืนบื้ออยู่นั่นแหล่ะ!!” มาร์คพยายามใช้เรี่ยวแรงที่เหลือตะโกนกระตุ้นเปาโล เปาโลได้ยินเช่นนั้นก็หันไปแสยะยิ้มให้กับมาร์คและกว่า “ขอโทษที ข้ามันขี้ขลาด ข้าคงทำตามที่เจ้้าต้องการไม่ได้ ฮี่ๆ” “นี่เจ้า!! ข้าจะฆ่าเจ้าซะ!!” มาร์คโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขารวบรวมพลังกายทั้งหมดและลุกขึ้นจากนั้นก็กระชับดาบใหญ่ในมือพุ่งเข้าโจมตีเปาโลทันที! “ไหนๆข้าก็ต้องตายอยู่ที่นี่ งั้นข้าจะเอาเจ้าลงนรกไปกับข้าด้วย!!” เมื่อเห็นว่ามาร์คพุ่งเข้ามา เปาโลก็ส่ายหัวเล็กน้อยและกล่าว “ด้วยสภาพของเจ้าตอนนี้น่ะรึ! หึ!” “ระบำดาบตัดอากาศ!!” ฉวับ!!! เปาโลใช้วิชาดาบตวัดดาบตอบโต้มาร์คที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว! ก่อนจะเก็บดาบเข้าฟักด้วยท่าทางใจเย็น จากนั้นร่างของมาร์คค่อยๆล้มตึงต่อหน้าของเปาโล จากนั้นหัวของมาร์คก็กลิ้งไปอีกทางนึง “ปะ เปาโล นะนี่เจ้า!” เรียม แม่สาวนักปราชญ์ได้แต่ยืนมองเปาโลด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะลงมือกับเพื่อนร่วมทีมได้อย่างเลือดเย็นขนาดนี้ เปาโลมิได้สนใจสายตาของเรียมที่กำลังมองเขาด้วยความกลัว เขากระชับดาบในมือก่อนจะพุ่งทยานเข้าฟาดฟันฝูงก๊อบลินอย่างบ้าคลั่งด้วยวิชาดาบระบำดาบตัดอากาศ! ผ่านไปราวๆ20 นาทีฝูงก๊อบลินกว่าร้อยตัวก็ถูกฆ่าจนสิ้น!! ในเวลานั้นเองเสียงทุ้มใหญ่ๆก็ดังขึ้น “ดีมากเจ้ามนุษย์เอ๋ย!!! เจ้ากล้าฆ่าลูกหลานของข้า ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆชิ้น!!!” สิ้นเสียงพูด ทันใดนั้นร่างกำยำสีเขียวถือดาบใหญ่ก็พุ่งออกมาจากความมืดเข้าโจมตีเปาโลอย่างรวดเร็ว! “นั่นมัน ขุนพลก็อบลินระดับทองคำ!!” เรียมถึงแม้จะเกลียดที่เปาโลที่เป็นคนเลือดเย็นแต่ในสถานการณ์เช่นนี้นางก็ยังใช้เวทมนต์เสริมพลังกายและความเร็วให้กับเปาโล นั่นก็เพราะถ้าเปาโลตาย นางเองก็คงไม่รอดเหมือนกัน! สำหรับเปาโลนั้นเขาใช้เวทน์บัพเสริมพลังให้ตัวเองได้อยู่แล้วต่อให้ไม่มีเรียมก็ตาม แต่ในเมื่อมีคนบัพให้เขาก็คิดว่ามันคงจะไม่ต่างอะไรกันมากนัก เฉ้ง!!ๆๆๆๆ เปาโลพุ่งทะยานเข้าฟาดฟันกับขุนพลก็อบลินได้อย่างสบายๆ ความไวของทั้งคู่นั้นเร็วมากจนแทบมองไม่เห็นตอนปะทะกัน รัศมีพลังกระจายเป็นวงกว้างจนทำให้ถํ้าทั้งถํ้าสั่นสะเทือน เรียมที่อยู่ไกลๆจึงต้องรีบกางโล่พลังให้กับตัวเองเพื่อป้องกันรัศมีพลังจากการปะทะของทั้งคู่ “นี่มันการต่อสู้แบบไหน! เหตุใดนักดาบระดับเงินถึงได้สู้กับอสูรระดับทองคำได้อย่างสูสีขนาดนี้!” เรียมพึมพำอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง “ไม่สิ ดูเหมือนเปาโลจะได้เปรียบซะด้วยซํ้า นี่เขาปกปิดความสามารถของตัวเองเอาไว้งั้นรึ” การปะทะระหว่างเปาโลและขุนพลก็อบลินยังคงดุเดือด เปาโลยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยนั่นก็เพราะเขาอ่อนข้อให้อีกฝ่ายเพราะต้องการทดสอบวิชาดาบของตัวเองที่ได้รับมาจากหนังสือเล่มยักษ์ ผ่านไปราวๆ ครึ่งชัวโมง “หมดเวลาเล่นแล้ว!” เปาโลขยับร่างกายเล็กน้อยก่อนจะฟันดาบตัดไปที่ศรีษะของขุนพลก็อบลินจะขาดวิ่นอย่างรวดเร็ว!!! …………….. หลังจากจัดการขุนพลก็อบลินได้เปาโลก็เก็บดาบใหญ่ของขุนพลก็อบลินมาไว้ที่ตัวเอง “เป็นดาบชั้นดีเลยนะนี่ เหอะๆ ถ้าเอาไปหลอมเป็นดาบดาบคู่คงดีไม่น้อย” หลังจากเก็บดาบยักษ์เข้าสู่ห้วงมิติเปาโลก็หันไปมองเรียมที่ยืนอยู่ไกลๆและกล่าว “เอาล่ะมาถึงเรื่องของเราแล้ว ข้าฆ่าเพื่อนของเจ้า เรียมเอ๋ยเจ้าจะจัดการข้ายังไงไหนเจ้าลองบอกมาสิ” เรียมกำคธาไว้แน่นและกล่าว “ถึงแม้ข้าจะโกรธแค้นท่านแต่ข้าก็คงทำอะไรท่านไม่ได้ เพราะฉะนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ข้าจะไม่พูดออกไปเด็ดขาด” เปาโลแสยะยิ้มก่อนร่างของเขาจะมาปรากฏตรงหน้าของสตรีนักปราชญ์ ปึง! เปาโลกดร่างของเรียมติดกับกำแพงและบีบไปที่คางของนางและกล่าว “เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กหรือไง คิดว่าข้าไม่รู้รึว่าการฆ่านักผจญภัยด้วยกันเองมันมีโทษร้ายแรง เพียงคำสัญญาจากลมปากของเจ้า เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้ารึ?” เรียมพยายามดิ้นรนแต่ทว่าบุรุษตรงหน้านั้นแข็งแกร่งเกินไป “งะ! งั้น ข้าต้องทำยังไงท่านถึงจะเชื่อ!” ก่อนที่เปาโลจะพูดอะไร เขารู้สึกว่าแม่นักปราชญ์คนนี้พอดูใกล้ๆก็งดงามไม่น้อยเลยทีเดียว โดยเฉพาะเรือนรางที่อยู่ภายใต้ชุดแม่ชีสีขาวนั้นน่าค้นหาไม่น้อยเลย “หยุดเลยนะ!!” เมื่อเห็นสายตาอันหื่นกามของเปาโลเรียมก็รีบทักท้วงออกมา! “ถ้าท่านกล้าทำอะไรชั่วช้ากับข้า ข้าจะกัดลิ้นตัวเองตายซะ!!” “ฮ่าๆ ใจเด็ดจริงๆนะท่านนักปราชญ์ ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก” เปาโลยกยิ้มเล็กน้อยจากนั้นเขาร่ายเวทย์ใส่เรียมทันที! “สาปเลือดโลหิตทมิฬ!!” “กรี๊ดดดดดดดดดด!!!!! “ ทันใดนั้นสตรีนักปราชญ์ก็ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนจะทรุดร่างลงนอนแน่นิ่งกับพื้นไป ………. ราวๆตี1ครึ่ง กองไฟถูกก่อขึ้นโดยเปาโลในระหว่างที่เรียมนั่นยังไม่ได้สติเปาได้ทำการปล้นของมีค่ามาจากตัวของลิลลี่และมาร์คเก็บไว้ในมิติเก็บของหมดแล้ว จากนั้นเขาก็นําเนื้อที่เก็บไว้ในมิติเก็บของออกมาย่างกินอย่างสบายใจ จะว่าไปการที่เปาโลใช้เวทย์มิติได้นั้นถือว่าสะดวกสบายเป็นอย่างมาก ซึ่งไม่ว่าของจะใหญ่แค่ไหนมันก็สามารถยัดใส่ไปได้ทั้งหมด แม้กระทั่งเนื้อและของสดๆเมื่ออยู่ภายในมิติเก็บของก็จะไม่เน่าไม่เปื่อย “ชำระล้าง!!” ทันใดนั้นตรงที่ของเรียมก็กำเนิดแสงสีขาวสว่างจ้าออกมา เปาโลหันไปก็เห็นเรียมที่กำลังนั่งสมาธิใช้พรชำระล้างให้กับตัวเองอยู่ “เหอะๆ เปล่าประโยชน์น่า เจ้ารู้ดีว่าถ้าคิดจะชำระล้างคำสาปของข้านั้นเจ้าต้องให้นักปราชญ์ที่มีระดับพลังมากกว่าข้าทำการชำระล้างให้เท่านั้น” เปาโลแถะเนื้อย่างและกล่าวออกมาอย่างชิลๆ ทว่าเรียมก็ยังคงดื้อรั้นและยังคงที่จะพยายามล้างคำสาปที่ถูกสาปโดยเปาโล เวลาผ่านไป…… สุดท้ายเรียมก็ต้องยอมแพ้เพราะมานาในร่างนางมีไม่พอให้นางร่ายเวทย์ชำระล้างอีกแล้ว ใบหน้าอันงดงามมองเปาโลด้วยความโกรธแค้น เพราะนางรู้ดีว่าต่อไปนางจะต้องกลายเป็นทาสของชายชั่วช้าตรงนี้ไปตลอด แต่ก็ยังพอมีหนทาง นั่นก็คือนางต้องกลับไปที่โบสถ์และให้อาจารย์ของนางถอนคำสาปให้เท่านั้น ……………………

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more