“ข้าประมูลสัตว์เลี้ยงตัวใหม่มา อยากให้มันลองเล่นกับเจ้าเสียหน่อย” อิงอี้หรานอยู่ในท่าคลานสี่ขาราวกับสัตว์ ขณะที่บุปผางามกำลังถูกลำลึงค์ของสุนัขโตเต็มวัยชำแรกเข้ามาทีเดียวสุดลำ ร่างบอบบางผวาเกร็งแม้มันมีขนาดไม่ใหญ่ทว่ายาวนัก แทงเข้ามาแต่ละทีทำเอาจุกน้ำตาเล็ด
“แอ่นสะโพกขึ้นมา” แววตาสนุกสนานมีความบ้าคลั่งอยู่ในนั้น อิงอี้หรานถูกความวิปริตขององค์ชายใหญ่ทำให้อัปยศอดสูยิ่งขึ้นไปอีก นางแทบอยากกัดลิ้นตัวเองตายยามที่รู้สึกเสียดเสียวจนโพรงนุ่มสั่นระริก ทว่าต้องกัดฟันสู้เพื่อรอดูความพินาศของผู้ที่ทำร้ายนาง
“สุนัขตัวผู้กับตัวเมียดูแล้วก็เหมาะสมกันดี ข้าอยากให้หลิวหานเฟิงมาเห็นสภาพสนมรักตอนนี้เสียเหลือเกิน” ตอนนี้ที่ว่าคือตอนที่กลีบบุปผาอ้าหุบตามการสอดใส่ของลำลึงค์สุนัข น้ำหวานถูกเคลือบโดยรอบและเป็นสารหล่อลื่นให้มันเข้าออกได้สะดวก นั่นเท่ากับว่าร่างกายของอิงอี้หรานตอบสนองกับทุกสิ่งที่เข้ามาในร่างไม่เ
