Bölüm 48: İçimdeki Ateş
Polisler geldiğinde her şey sıradan ve soğuk bir prosedüre dönüştü. Sorular, ifadeler, “uzaklaştırma kararı” gibi resmi ve yetersiz kelimeler… Hepsi, odamızda bir hayalet gibi dolaşan gerçek korkunun yanında anlamsız kalıyordu. Kapının önünde Alp’in arabasının lastik izlerini gösterdim, güvenlik kamerası kayıtları için anlaştılar. Ama ben biliyordum; bu izler sadece asfaltta değil, ruhumun derinliklerine kazınmıştı.
Polisler gittikten sonra Mert, valizi odanın ortasına koydu.
“Hadi,” dedi, sesi yorgun ama kararlı. “Bir otel buldum. Birkaç gün orada kalırız.”
Parmak uçlarım hala karıncalanıyordu. Başımı salladım, ama içimde bir şey mıhlanmış gibiydi, beni olduğum yere çiviliyordu. Bu kaçış değildi. Bu, sadece ertelemekti.
“Mert,” dedim, sesim odanın ağır havasın
