Koşarak arabanın önüne geldiğimde kaldırımın kenarında yüz üstü yatan Ece'yi gördüm.
"E-Ece?"
Bu şaka mıydı?
Gerçek olamazdı. Hayır bu gerçek olamazdı. Az önce önümde kendi kendine söyleniyordu.
Ona adım atmakta zorlandığımı fark edince silkelenip kendime geldim.
Yardıma ihtiyacı vardı. Benim güçsüzlüğümle kaybedecek vakti yoktu belki de.
Yanında eğilip yerde öylece yatan bedenine korkuyla baktım. Neden bu kadar bilinçsizdi?
Kendime yavaşça çevirirken saçlarından elime bulaşan kanı görmezden gelip şok içinde bize bakan genç çocuğa bağırdım.
"Ambulansı ara çabuk ol!."
Sokaktaki meraklı insanlar etrafımıza doluşurken ona döndüm.
"Ece, güzelim. Beni duyuyor musun? Ece?" Yanaklarına hafifçe vursam da titreşen kirpikleri hariç tepki vermedi.
"Manolya sokak acele edin lütfen.."
Zarar
