Ben..Cihan Ateşoğlu. 28 yıllık yaşantımda,nefes alıp verdiğim sürece böyle bir heyecanı ve mutluluğu ne yaşamış ne de tatmıştım... Neydi bu duygunun adı? Tarifi var mıydı? Bana göre kesinlikle bu sorunun bir cevabı yoktu.Bu öyle bir duyguydu ki ne bir söz ne de cümle vardı.
Titreyen ellerime aldırmadan karımın elinden tutup, doktorun odasından çıkmıştım. Koca gövdemi heyecandan taşımayan bacaklarıma aldırmayıp, hastane koridorunda yavaşça ilerliyorduk. Karımın da benden bir farkı olmadığını, ellerinin titremesinden ve sürekli gülümsemesinden anlıyordum. Koridor boyunca sessizce yürürken 'Kime ne iyilik ettim de böyle ödüllendirildim." diye düşünmeden edemiyordum.
Daha bir tanesine alışamamışken doktorun '3 kaçak var.' demesiyle olduğum yerde öylece donmuş ve ne yapacağını bilemez bir hal
