อี้มู่ซุนมองศิษย์ตนบนหลังสัตว์อสูรที่กำลังบินเหนือพื้นดินผ่านหมู่เมฆและกระแสลม นังหนูนี่ถึงแม้จะกลัวหากแต่ก็จัดการกับความกลัวได้ดี สังเกตได้จากการที่มือเรียวเล็กกำชายอาภรณ์ตนเองหลับตาแน่นเมื่อยามเสี่ยวฟงเริ่มบนสูงขึ้น แล้วค่อยๆ ลืมตามองรอบตัว อาการที่มีในตอนแรกก็หายไป ที่เขาใช้เสี่ยวฟงในการเดินทางสาเหตุก็เพราะจะได้เดินทางไปถึงเพ่ยฉีได้เร็วขึ้น อีกอย่างก็คือสลัดพวกที่ลอบติดตามตนมา ตนรับรู้ว่าพวกนั้นไม่ได้มีเจตนาร้ายหากแต่ก็ไม่รู้ว่าติดตามใครระหว่างตนและสตรีน้อย
ไป๋เฟิ่งที่หายจากอาการประหม่ากับสิ่งที่ไม่คุ้นชินมองไปยังรอบๆ ตัวที่ตอนนี้มีบรรยากาศต่างจากตอนอยู่บนพื้นดิน เงยหน้ารับสายลมเย็นที่พัดผ่าน เส้นผมสีดำดุจน้ำหมึกไหวลู่ไปด้านหลังตามแรงลม ลมเย็นๆ ที่ปะทะใบหน้าให้ความรู้สึกต่างจากยามได้สัมผัสสายลมตอนอยู่เบื้องล่าง สายตามองไปยังเบื้องล่างที่เห็นเพียงสีเขียวจากต้นไม้ใบหญ้า ลำธาร ภูเขา หรือเ
