ภายในห้องห้องหนึ่งที่มีความมืดปกคลุมเนื่องจากภายในห้องติดผ้าม่านบังแสงรอบด้าน กลางห้องมีชายชราผู้หนึ่งที่มีกลิ่นอายไม่ธรรมดาแผ่กระจายนั่งอยู่บนเก้าอี้สีดำแกะสลักรูปอสรพิษตัวใหญ่ที่เสมือนของจริงจนน่าขนลุกในมือถือบ่วงสีทองที่ส่องแสงแวววาวและดูมีพลังบางอย่างเอาไว้พลางลูบไล้ไปมา
“คนของเราพบเส้นทางที่จะเข้าไปด้านในแล้วขอรับ แต่มีเหล่าคนในสำนักพบเห็นเข้าเสียก่อน จึงได้พากันถอยออกมา” ชายผู้หนึ่งเอ่ยรายงานต่อคนที่นั่งอยู่เบื้องหน้า
“พวกมันคงรู้ตัวแล้ว เอาไว้ก่อน รอให้ทุกอย่างพร้อมกว่านี้ข้าจะเป็นผู้ไปจัดการเอง” เสียงทุ้มแหบบอกปล่อยอย่างไม่ใส่ใจ ตราบใดที่คนผู้นั้นไม่โผล่มาคนเหล่านั้นก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตน และถ้าหากตนได้ครอบครองสิ่งนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวผู้ใด
ฟ่อ ฟ่อ
เสียงพ่นลมหายใจของสิ่งมีชีวิตหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบและความมืดสนิทในห้อง พร้อมกับเสียงเลื้อยลากยาวผ่านทำให้ผู้ที่ยืนอยู
