ไป๋เฟิ่งเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากทางด้านหลังก็ชะงักหยุดนิ่งไปพร้อมหมุนตัวกลับมาหาคนที่เรียกตนช้าๆ ด้วยสายตาที่มีความกังวล
“ท่านพ่อ”
“ตามข้ามา” ไป๋เจี้ยนที่มองบุตรสาวด้วยสายตานิ่งลึกเกินกว่าที่อ่านออกพร้อมออกคำสั่งให้บุตรสาวตามตนกลับเข้าไปด้านใน
ไป๋เฟิ่งเดินตามหลังบิดาจนมาถึงห้องหนังสือเงียบๆ สั่งให้เสี่ยวจูกลับเรือนไปก่อน ส่วนตัวเองก็สูดลมหายใจลึกๆ ระงับความกังวลเอาไว้ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนใกล้บิดาที่ยังคงยืนหันหลังให้นางอยู่ เวลาผ่านไปเกือบเค่อก็ยังไม่มีเสียงอันใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของผู้เป็นบิดา บรรยากาศที่อึมครึมทำให้ไป๋เฟิ่งตัดสินใจเป็นฝ่ายพูดก่อน
“ท่านพ่อ”
“เจ้ามีอะไรจะบอกพ่อหรือไม่” ไป๋เจี้ยนที่รอให้บุตรสาวเป็นฝ่ายพูดก่อนหันมาหาบุตรสาวพร้อมหยั่งเชิงบุตรสาวด้วยคำถามที่ไม่คล้ายจะถามเฉยๆ หากแต่เป็นคำถามที่ตัวไป๋เฟิ่งเองทราบว่าจะต้องตอบอย่างไม่บิดพลิ้ว จึงเอ่ยปากเล่าทุกอย่างตั้งแต่แ
