ไป๋เฟิ่งที่ทานอาหารเสร็จก็เรียกให้บ่าวรับใช้มาเก็บสำรับไป นางรู้สึกเหงาหน่อยๆ เนื่องจากทุกทีต้องได้ทานพร้อมกับครอบครัว อาจารย์ก็ไม่ค่อยอยู่ที่เรือนซักเท่าไหร่ดูยุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับอะไรบางอย่าง ไม่รู้จะทำอะไรดีจึงคิดที่จะทำการฝึกการดูดซับพลังปราณต่อ นางก้าวออกจากห้องตรงไปยังลำธารด้านหลังที่เงียบสงบ ท่ามกลางความมืดและความเงียบสงัดของป่าถัดลำธารไปไม่ได้ทำให้รู้สึกกลัวแต่อย่างใดในทางกลับกันมันทำให้จิตใจนางสงบแม้บรรยากาศจะวังเวงไปบ้างก็ตาม
นางนั่งลงที่โขดหินเดิมเมื่อวันก่อนทำใจให้สงบรวบรวมสมาธิแล้วเริ่มกำหนดจิตในการฝึก ไม่นานมากนักนางก็สามารถปล่อยพลังปราณออกเป็นลูกบอลน้ำเหมือนวันแรกที่นางทำได้ มองลูกบอลน้ำในมือแล้วนึกว่ามันสามารถเป็นอย่างอื่นได้หรือไม่ พลันในหัวนึกถึงแส้ที่เคยเห็นยามที่เกิดเหตุกับนางและมารดาจึงลองกำหนดจิตให้มันกลายเป็นอย่างที่คิด
แส้น้ำในมือเรียวเล็กขยับไปในอากาศมาตามการควบคุ
