เผลอใจรักคุณนักแข่ง

#เผลอใจครั้งที่หนึ่ง (1)

01

#เผลอใจครั้งที่หนึ่ง

ณ อะโลนทูเกทเทอร์บาร์

ชายหนุ่มร่างหนารูปร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำแขนยาวซ้ำกระดุมสามเม็ดบนยังถูกปลดออกจนเห็นแผงอกกำยำ ขาเรียวสูงที่ซ่อนอยู่ในกางเกงสแลคสีเดียวกับเสื้อขนาดพอดีตัวสาวเท้าเดินเข้ามาในร้าน

ใบหน้าหล่อเหลาตั้งรับกับผมทรงแมนปันประกอบกับดวงตาคู่ดุที่เฉี่ยวคมราวกับใบมีดก็ไม่ปาน ส่งผลให้เจ้าตัวดูดุดันไม่น้อย ทว่าก็ยังสามารถดึงดูดสายตาของนักท่องราตรีหลายคู่ได้เป็นอย่างดี

พอร์ชกวาดตามองที่นั่งภายในร้านจนทั่วก่อนจะพบว่าที่นั่งมุมประจำของตนถูกจับจองโดยหญิงสาวกลุ่มหนึ่ง เห็นทีว่าวันนี้เขาจะมาช้าเกินไปจึงตัดสินใจลากตนเองมานั่งหน้าบาร์

อีกอย่างพอร์ชไม่อยากใช้บริการโซนวีไอพีเพราะแค่นี้ก็ตกเป็นเป้าสายตาให้เหล่าลูกค้าในร้านจ้องมองจนกลายเป็นอาหารตาไปเสียแล้ว กระนั้นการนั่งหน้าบาร์หันหลังให้กับผู้คนก็ช่วยลดความรู้สึกอึดอัดลงไปได้บ้าง

“เข้มหรือเบาดีครับ” เสียงทุ้มของบาร์เทนเดอร์หนุ่มเอ่ยถามลูกค้าหน้าหล่อเหลาแต่ทรงแบดใช้ได้

“ไฮบอล” พอร์ชตอบกลับไปสั้น ๆ ก่อนจะใช้สายตาไล่มองขวดเหล้าและไวน์ที่จัดวางเรียงรายกันบนชั้นไม้อยู่ข้างหลังบาร์เทนเดอร์

ปกติร้านประจำของเขากับกลุ่มเพื่อนจะเป็นอีกร้าน แต่ไม่รู้ว่าวันนี้นึกคึกอย่างไรถึงอยากเปลี่ยนบรรยากาศจากร้านที่มืดสลัวเต็มไปด้วยแสงสีจากสปอร์ตไลต์กลับกลายมาเป็นร้านนั่งดื่มสบาย ๆ มีดนตรีสดคลอเบา ๆ เสียอย่างนั้นแทน

อะโลนทูเกทเทอร์บาร์งั้นหรือ ?

ที่เห็นก็มีแต่เขานี่แหละที่นั่งดื่มอยู่คนเดียวนอกนั้นไม่มาเป็นคู่ก็มากับกลุ่มเพื่อนทั้งนั้น

อ้อ...ไม่ใช่สิ ยังมีหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่โซนขวามือโต๊ะข้างในสุด เดี๋ยวนะ...ทำไมหน้าคุ้น ๆ?

อ่า...เพื่อนหมอโรงพยาบาลเดียวกับไอภามและก็เป็นคนเดียวกันที่จะเป็นเจ้าสาวคนต่อไปสินะ ก็ช่อดอกไม้ของเจ้าสาวเล่นตกมาในมือเสียขนาดนั้น ถ้าตามความเชื่อของคนโบราณก็แปลว่ากำลังจะมีงานมงคลเร็ว ๆ นี้ไม่ใช่หรือไง

แต่ทำไมหน้าตาดูเคร่งเครียด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกกันเป็นปมราวกับมีเรื่องให้คิดหนัก ดวงตากลมโตคู่สวยทว่าในเวลานี้กลับดูเศร้าสร้อยระคนมีเรื่องให้เสียใจมากมาย ถ้าความทรงจำของเขาไม่ปลาทองเกินไปรู้สึกว่าคน ๆ นี้จะ...ชอบไอภาม

พอร์ชละสายตาออกมาจากร่างบางที่กำลังยกแก้วดื่มไม่ยั้ง ดูทรงแล้วไม่น่าจะใช่คนคอแข็งอะไร ยกกระดกขนาดนั้นเดี๋ยวก็ทรุดเร็วหรอกแม่คุณ แต่ก็นะ...ไม่ใช่กงการอะไรที่เขาจะต้องไปสนใจ

.

.

.

ร่างสูงนั่งดื่มเรื่อยเปื่อยใช้เวลาดื่มด่ำไปกับบรรยากาศและดนตรีอะคูสติกภายในร้านจนเวลาล่วงเลยห้าทุ่มกว่าเข้าไปแล้วจึงตัดสินใจเรียกพนักงานคิดเงินก่อนจะหยัดกายลุกไปยังทางเข้าขามาเมื่อหลายชั่วโมงก่อน

ทว่าจังหวะที่กำลังจะลุกไป สายตาเจ้ากรรมดันเผลอไปมองทิศที่เพื่อนร่วมงานของไอภามนั่งดื่มอยู่ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ใช่คนอะโลนตามชื่อร้านเสียแล้วเพราะข้างกายของเจ้าตัวมีชายหนุ่มร่างหนาประกบข้างเอาไว้

คนอื่นมองผิวเผินอาจดูเหมือนคู่รักนักท่องราตรีทั่วไป...แต่กับพอร์ชไม่ใช่ ก็มือปลาหมึกของผู้ชายคนนั้นที่วางอยู่บนต้นขาของเจ้าตัวทั้งลูบไล้สลับกับบีบเค้นเป็นต้นเหตุที่ทำให้ใบหน้าสละสลวยปรากฏความรู้สึกกระอักกระอ่วนเสียเต็มประดาไม่ใช่หรือไง

ซ้ำมืออีกข้างของผู้ชายคนนั้นยังพาดเอวบางของอีกคนเอาไว้แน่นราวกับต้องการกักขังให้ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ พอร์ชมองคนตัวเล็กที่สีหน้าดูเจื่อนลงทั้งที่หน้าแก้มเริ่มแดงก่ำด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ พลันเผลอขบสันกรามเข้าหากันระคนกำลังสกัดกลั้นอารมณ์

พอร์ชปัดตกความคิดที่แล่นเข้ามาในหัวเมื่อสักครู่ทิ้งไป พลางสาวเท้าเดินออกไปจากร้าน กระนั้นหัวคิ้วที่เผลอขมวดเข้าหากันตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ก็ยังผูกกันแน่นและไม่มีทีท่าว่าจะคลายลงเร็ว ๆ นี้เป็นแน่

พลันคนตัวสูงชะลอฝีเท้าลง ก่อนจะพรูลมหายใจออกมายาวเหยียดราวกับกำลังเหนื่อยหน่ายเต็มทน พอร์ชไม่ใช่คนที่ชอบพาตนเองไปข้องเกี่ยวกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ยิ่งเป็นคนที่ไม่รู้จักเขายิ่งไม่อยากใส่ใจ

แต่ไม่รู้ทำไมว่าครั้งนี้...ถึงปล่อยผ่านไม่ได้

กว่าจะรู้ตัวเท้าเจ้ากรรมก็เผลอเปลี่ยนทิศทาง ก่อนจะหยุดอยู่หน้าโต๊ะข้างในสุดทางโซนปีกขวาที่มีเพื่อนร่วมงานของไอภามนั่งหน้าเหยเกอยู่เสียแล้ว

สายตาสองคู่ของสองคนบนโต๊ะเงยหน้ามองผู้มาใหม่เป็นตาเดียว อีกคนเต็มไปด้วยคำถามและดูไม่สบอารมณ์อยู่หน่อย ๆ แต่ของอีกคนดูหยาดเยิ้มฉาบด้วยฤทธิ์น้ำเมา ทว่าหากเพ่งมองดี ๆ จะเห็นแววตาขอความช่วยเหลืออยู่ในนั้น

“มึง—” ไม่ทันได้เอ่ยจนจบประโยค เสียงของชายหนุ่มคนนั้นก็ถูกขัดด้วยเสียงทุ้มของนักแข่งรถมือโปรขึ้นมาเสียก่อน

.

.

.

“เธอคะ...”

???????????