“....”
ฉันเดินมารับลูกจากฮาน แต่ลูกกลับเบือนหน้าหนีพร้อมกับคว้าคอฮานเอาไว้แน่น เล่นเอาฉันหน้าเสียไปวูบหนึ่ง
“มาหาแม่เร็ว ไม่คิดถึงแม่เหรอ”
ยิ่งตื๊อภามก็ยิ่งซุกหน้าหลบ ใจแม่ร้าวเบาๆ
ฉันสบตากับฮานหลังจากถูกลูกเมินใส่โต้งๆ สงสัยว่าเขาพูดหรือทำอะไรกับลูก ลูกถึงไม่อยากมาหาฉันแบบนี้
“ติดมึงน่าดูเลยนะ” เสียงแฮคดังขึ้น
“อยากอยู่กับป๊าเหรอ” เสียงฮานทั้งโอ๋ทั้งเอาใจ คนเป็นแม่อย่างฉันฟังแล้วก็หวั่นใจ กลัวลูกจะเลือกฮาน ระหว่างที่ฉันกำลังคิดว่าจะหว่านล้อมลูกยังไง แฮคก็ยื่นกุญแจรถมาให้
“อืม”
“อะไร?” ฉันมองกุญแจตรงหน้าอย่างมึนงง
“รถที่ใช้สำหรับเดิมพัน ฉันปรับแต่งให้แล้ว เอาไปลองดู”
“เอ๊ะ...” ฉันอึ้งไปครู่หนึ่ง มองไปทางฮานอย่างไม่ตั้งใจ ซึ่งเขาก็พยักหน้าน้อยๆ เป็นการตอบรับ ฉันมองกุญแจในมือแฮคด้วยความรู้สึกลำบากใจ
“ทำไม หรือว่าเกิดกลัวขึ้นมา”
แฮคเห็นฉันเอาแต่ยืนนิ่งเอ่ยแซะ ฉันคว้ากุญแจมา
