Halik

Madilim ang paligid. Tanging mga ilaw ng poste sa lansangan ang nagbibigay-liwanag sa abalang siyudad. Nakaupo si Kira sa gilid ng isang fountain, mahigpit na yakap ang sarili habang binabagtas ng ulan ang kanyang buhok at balat. Sa likod ng kanyang maamong mukha ay isang kaluluwang pagod, hinahabol ng nakaraan na pilit niyang nililimot. Napansin niya ang isang lalaking papalapit. Nakatayo ito sa di-kalayuan, balot ng itim na jacket, tila hindi alintana ang ulan. Nang magtama ang kanilang mga mata, nakaramdam siya ng kakaibang tensyon—parang may isang bagay na hindi niya kayang ipaliwanag. “Anong ginagawa mo dito mag-isa?” tanong ng lalaki, malamig ang boses ngunit may halong pag-aalala. “Bakit? May pakialam ka ba?” sagot niya, pilit na ipinapakita ang tapang kahit ang totoo, nangangatog ang kanyang mga tuhod. Ngumisi ang lalaki, ngunit sa ngiting iyon ay may dalang peligro. “Minsan, hindi mo alam kung kanino ka dapat mag-ingat.” Itinuwid nito ang kanyang jacket at lumapit sa kanya. Nang tumigil ito sa harapan niya, naramdaman niya ang kakaibang init mula sa katawan nito—isang init na taliwas sa malamig na hangin ng gabi. “Alam mo kung anong mas delikado kaysa sa ulan sa gabi?” tanong nito, bahagyang yumuko upang magpantay ang kanilang mga mukha. Hindi siya nakapagsalita. Ngunit bago pa siya makapag-isip ng sagot, marahan nitong hinawakan ang kanyang baba at inilapit ang mukha nito sa kanya. Ang sumunod na nangyari ay isang bagay na hindi niya kailanman malilimutan—isang halik na nagbago ng lahat.