En Sevdiğim Komşum
1106 Words
Doruk'un Anlatımından Devam
Arabayı durdurduktan sonra kemerimi açıp arabadan indim. Bagajdaki eşyaları indirmedim, en yakın zamanda annemlere gönderecektim. O istemişti, canı daha çok yanacaktı ama yapacak bir şey yoktu.
Özbek kızı kapıyı açıp kucağındaki bavulu bıraktıktan sonra arabadan indi ve kapıyı kapattı. "Önden yürü." dediğimde apartmanın kapısını açıp onu bekledim. Bavulunu çekiştirip kaldırımdan atlattı ve bahçe kapısından içeri girdi. Apartmanın kapısını açıp bavulunu ittirmeye devam ederken asansöre yöneldi.
"Merdivenle."
Cevap vermedi, merdivenlere yönelip çıkmaya başladı neşeli adım sesleri yankılandı. Geldi belam diye düşünüp Özbek kızının arkasına geçtim.
"Hoşgeldin Doruk!" diye bağırdı Buse. Hiç şaşırmadım, bu kız gerçekten şuursuzun tekiydi. "Nasılsın? Özledin mi beni?" derken Özbek kızının durmasına izin vermeden beline parmak uçlarımla dokunup yürümesine devam ettirdim. "Ben seni özledim. Ya sen?"
"Ondan." deyip geçiştirdim. Peşimizden gelmeye devam etti.
"Sensizlik çok zordu Doruk, benim en sevdiğim komşum sensin!"
"Aynısı." diye mırıldandım, düş yakamdan be kızım. Ailesi alttan al demese ve sık sık psikiyatriye gidip gelmese ona da patlardım ama bir şey diyemiyordum işte.
İkinci kata ulaştığımızda üç numaralı dairenin kapısı aniden açıldı ve Özbek kızı yanından geçerken irkildi. "Kim bu kız Doruk?"
Gözlerimi kapatıp sabır çektim. "Ebesinin..." dediğimde Necla ablanın kaşları çatıldı. "Gelme üstüme abla, sinirimi senden çıkarmayayım."
"Yoksa kulağıma gelen haberler doğru mu?" dediğinde üçüncü kata çıkan merdivenlere yöneldik.
"Senin kulağına gelen ne yanlıştı ki?" dediğimde yüzü düştü.
"Ah Doruk, çok üzüldüm. Senin için yapabileceğim..."
Elimi kaldırdım, beynim çıkacaktı. "Susun ve benimle konuşmayın. Yeterli." deyip meraklı bakışlarıyla ikinci katta bıraktığımız kadınları süzen Özbek kızına döndüm. "Daha hızlı." dediğimde adımlarını hızlandırdı.
Üçüncü kata geldiğimizde anahtarımı çıkardım. Kapıyı açıp geçmesi için bekledikten sonra içeriyi kontrol ederek önce başını uzattı, sonra da temkinli adımlarla eve girdi. Bavulunu da bir saniye olsun elinden bırakmıyordu.
Kapıyı kapatıp pencereleri açmak için salona geçtim ve içeriyi havalandırdım. Tıpkı benim gibi içerisi de leş gibiydi. Bir banyo etsem iyi olacaktı. Veli haklıydı çünkü. "Buraya bırak eşyalarını. Salonda yatarsın. Kıyafetlerini de evime dağıtma, bavulda kalsın. Mümkün olduğunca az yer kapla." bir artı birdi evim zaten. Odamı da bu Özbek kızına verecek değildim. "Ben banyoya giriyorum."
Yanından ayrılacakken ona defalara kez sus demiş olmama rağmen yine konuştu. "Çiçek benim arkadaşımdı."
Aceleyle döndüm ona. "Kes sesini!"
"Hayır! O benim arkadaşımdı, ben onun ölmesini ister miydim?"
"Sen öldürdün demiyorum! Ama senin yüzünden olmadığını reddedebilir misin?!"
"Özür dilerim, ya çok özür dilerim! Eğer..."
"Kes artık! Benim yanımda ağzını bile açmayacaksın! Seni bir daha uyarmayacağım."
"Eğer takip edildiğimi biliyor olsaydım ben onu yanıma bile yaklaştırmazdım. Ben kimseye yaklaşmazdım." gözleri dolunca çenesini titretti. "Yemin ederim bilsem..."
"Şimdi biliyorsun. Peşindeki adamlar seni canlı istiyor ama çevrendekileri canlı almak gibi niyetleri yok. O yüzden uzak dur. O sınıf arkadaşlarına acı ve onlardan uzak dur."
"Ben.."
Hıçkırdığında elimi kaldırdım. "Sakın ha... Sakın ağlama karşımda. Acımam Özbek kızı. Ben bir haftadır annemin göz yaşlarını görüyorum, feryatlarını duyuyorum. Sana acımam..." ben şu saatten sonra kimseye acımam. Kardeşimin katilini bulmaktan başka amacı olmayan biriyim artık, iki gözyaşına kanacak kadar aptal değilim.
Hızlıca gözlerini silip başını salladı. "Bana neden kötü davrandığını anlıyorum, üzgünsün çünkü..." sabırla onu dinledim ama konuşmasına katlanamıyordum. "Ama bu profesyonelliğe aykırı ve beni her daim suçlayan biriyle kalmak istemiyorum. Ne yapıp edip kurtulacağım senden."
"Dene bakalım Özbek kızı ama senden istediğimi alana kadar seni bırakmaya niyetim yok."
"Ne yapacaksın ki? Ne istiyorsun benden? Sorumluluk alıyorum, benim yüzümden olduğunu da biliyorum ama bu herkesin başına gelmez mi? Bana onun katiliymişim gibi bakıyorsun."
"Değil misin?" deyip eğildim. "Yüzüme bak, yüzüme. Ben kendimi bile suçluyorum Özbek kızı, sen kimsin?" geri çekildim. "Ben söyleyeyim. Sen hata yaptın ve benim kardeşim öldü."
"Islanmasın istedim! Nereden bileyim!"
"Sus! Sus daha fazla hatırlatıp durma! Yüzüne bakmak bile bana o geceyi hatırlatıp duruyor! Sus artık!"
"Bırak o zaman! Bırak başkası korusun beni!"
Kolunu tutup onu kendime çektim. "Memnun muyum sanıyorsun sen! Hoşuma mı gidiyor?! Ulan!" kolunu bıraktığımda geriye doğru yalpaladı. "Elimde kalacaksın, sana konuş demeden konuşma bir daha!"
Başını eğip gözlerini sıkıca yumduğunda yumruklarımı sıkıp arkamı döndüm.
Salondan çıkıp hızlıca odama girip kapıyı çarptım. "Amına koyayım böyle işin!" yatağa oturup elimi saçlarıma geçirdim. "Öldü lan, kardeşim öldü! Yüzüme bakıp hâlâ masumum diyor."
Masummuş... Gitti lan, kardeşim gitti... Masum olsan kaç yazar, kardeşim gittikten sonra...
Ayağa kalktım. "Yok Özbek kızı, sana rahat yok. Kardeşimin katiline ulaşana kadar sana rahat yok." ceketimi çıkarıp tişörtümü sıyırdım. "Bu burada bitmedi."
Sinirimi boşaltmak için banyoya girdim, pantolonumu ve boxerımı da indirip kendimi duşun altına attığım gibi sıcak suyu açtım.
Kafa derimi yakarak aktı su, tüm bedenime yayıldıktan sonra derince bir nefes alıp gözlerimi kapattım ve sıcak suyla yıkanıp işlerimi bir an önce hallettim. Temizlenip çıktıktan sonra havluyu belime sardım.
Küçük havluyla saçlarımı silerken banyodan çıkıp odama girdim. Dolabımı açıp içinden bir tişört ve eşofman çıkardım.
Giymeden önce Özbek kızının sessizliği yüzünden canım sıkıldı ve hızlıca giyinip çıktım odadan.
Koltuğa oturmuş, ellerini önünde birleştirmişti. Sessizce bekliyordu. İyi, en azından konuşmamayı öğrenmiş.
"Açsan mutfak orada. Misafir banyosu da koridorun sonunda." daha da bir şey beklemesin benden diye düşünürken bilgisayarımı da gösterdim. "Lazım olursa kullan."
Başını salladığında tekli koltuğa oturup ayaklarımı sehpaya uzatıp telefonumu çıkardım. Yol boyu titreyip durmuştu. Veli de yüz kez aramıştı.
Geri dönüp telefonu kulağıma götürdüm. Açıldığında telaşla sesi yankılandı. "Komutanım kıza bir şey yapmadınız değil mi?"
"Öldürdüm."
"Komutanım?" sesindeki panik giderek büyüdü. "Senin şakana sıçayım lan ben."
"Zırt pırt arama beni Veli, sokarım o telefonu."
"Ulan sen de aç, açmayınca kıza bir şey yaptın sandım."
"İşim gücüm var Veli, bir şey yoksa da arama bugün beni. Evde olacağım." yol yorgunluğu, uykusuzluk, mental yorgunluk hepsi aynı anda çökünce tükenmiştim.
"Anlaşıldı, ben bir şey olursa haber veririm sana." zaten evim karargaha yakındı, bir şey olursa beş dakikaya oraya ulaşırdım.
Telefonu kapatıp sehpaya bıraktıktan sonra Özbek kızına döndüm. "Yarın dersin kaçta?"
"Okula gitmeyeceğim."
"Dersin kaçta?"
"Okula gitmeyeceğim dedim."
"Şu siktiğimin ders saatini söyle, okula da gidiyorsun."
"Arkadaşlarının da hayatı tehlikede demedin mi? Gitmek istemiyorum."
"Gidiyorsun, kaçmayacaksın. Ben her gün seni okuluna bırakıp okulundan alacağım. Ne diyorsam yapacaksın sen de bu süreçte. Madem masumsun o zaman dediklerimi yap, belki bir işe yararsın da kardeşimin katilini buluruz."
"Ben okula gidersem bulunur mu sanıyorsun?"
"Sorgulama söylediklerimi. Ne diyorsam onu yap."
"İyi, tamam. Madem arkadaşımın katillerini..."
"Kardeşimin katilini."
Nefesini bıraktı. "Tamam, tamam kardeşinin katili yakalanacaksa ne istiyorsan yapacağım. Tamam."
Başımı salladım. "İyi, güzel. Sonunda anlaşabildik."
"Ben yine de seni şikayet edeceğim. Biliyorsun değil mi?"
"Çok da sikimdeydi." başımı arkaya atıp kollarımı bağladım. "Ses çıkarma ve uyu. Beni uyandırırsan kötü olur."
"Tamam." diye mırıldandığında gözlerimi kapattım.
Gece boyu uyku tutmadı. Tavanı izleyip durdum. Bir ara baktım Özbek kızı uyumuş, canım sıkıldı. Uyandırıp horladığını söyleyince tekrar oturdu ve sabahladık. Rahatsız oluşu yüzünden belli olurken mutfağa da geçmiştim bir ara. Bir şeyler yemek istedim ama boğazımdan geçmedi. Yapacak bir şey yok... Kardeşimin katilini bulamadan bana rahat yoktu. Bana uyku da yemekte haramdı.
~ ~ ~ ~ ~
- Writer
