Ortamda oluşan bilinmezlik canımı sıkarken
"Işık" dedim. Sesim sert çıkmasın diye büyük bir çaba sarf etmiştim ve anlaşılan başarılı da olmuştum. Işık yanındaki kızdan gözlerini ayırıp gözyaşlarını sildi ve tam karşısındaki koltuğa oturdu. Kız da kalktığı yere geri oturunca gözlerimi ikisinin üzerinde gezdirdim.
"Işık anlatacağın bir şey var mı?" Dediğimde başıyla beni onayladı ve derin bir nefes aldı.
"Ateş anlatacağım şeyler var ama şu an değil yani evde anlatsam olur mu, şu an hazır değilim buna lütfen?" Dediğinde yeni bir duygu daha keşfetmiştim. Kıyamıyordum, o acımasız adam bu karşısındaki kadına kıyamıyordu.
Başımla onu onayladığımda bana tebessüm etti. Buruk bir tebessümdü, içinde acı bolca barındıran bir tebessümdü. Ardından adının nazlı olduğunu sandığım kızın elini tutup
