Bir hafta sonra...
Sabah gözlerimi yine perdeden sızan güneş ışığıyla açtım. Telefonumu elime alıp Saate baktığımda 07.56 yazıyordu. Senelerdir neredeyse her gün aynı saatlerde uyandığım için artık alışmıştım. Yastığımın altındaki silahımdan elimi çekip yavaşça sırt üstü döndüm ve gözlerimi tavana diktim. Ayılmam için bir kaç dakikanın geçmesi lazımdı. Kendime gelince yavaşça ayaklanıp kendimi sıcak suyun altına bıraktım. Her gün öğrendiğim yeni şeyler bedenime ağır mı geliyordu, yoksa içimdeki bu karmaşık duygular sinirlerime mi dokunuyordu bilmiyordum ama artık eski Ateş olmadığımı çok iyi biliyordum.
Yer altındaki savaşımı bile boşlamıştım, en basitinden son toplantıya katılmamış yerimi boş bırakmıştım. Bunu eski Ateş asla yapmazdı ama anladığım kadarıyla yer altında yükselmek istiyor
