“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ...ยังไงซะฉันก็อยู่กับคุณทั้งชีวิตไม่ได้หรอก” น้ำเสียงของเธอเซื่องซึม คล้ายกับคนที่กำลังกลั้นสะอื้น
“ก็ดี” เขาตอบ เสียงเย็นราวกับว่าคำพูดของเธอไม่มีผลต่อหัวใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่ใครจะคิดว่ามันจี๊ดเข้าถึงกระดูก
ภาวินทร์นอนนิ่ง จ้องมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า ในหัวสมองตอนนี้มีแต่ความคิดที่ตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมด เขาไม่ได้พูดอะไรอีกแต่กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าร่างที่อ่อนแรงในอ้อมกอดของเขาจะหายไป
ปลายฝันมองด้านข้างของคนที่เธอรัก สายตาพิจารณาใบหน้าคมที่ยังคงหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ
'ผ่านมาหลายปี... แต่เขาก็ยังดูดีเหมือนเดิม'
เธออยากจะสัมผัสใบหน้าเขา อยากลูบ อยากหอม อยากกอดให้หายคิดถึง แต่เธอก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
'แค่นี้เขาก็เกลียดเธอมากพอแล้ว' เธอมองเขาอีกครั้งจนพอใจ ก่อนจะหลับตาลง
แล้วหลับไปในที่สุด
แต่หัวใจของภาวินทร์กลับเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่เขาเองก
