รุ่งเช้าของอีกวัน
ภาวินทร์มุ่งหน้าเข้าสู่โรงพยาบาล เริ่มต้นงานของเขาเหมือนทุกวัน งานที่เขาอุทิศทั้งชีวิตให้มัน กลายเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้เขาไม่มีเวลาว่างพอจะคิดถึงเรื่องไร้สาระ
ยิ่งเป็นถึงลูกเจ้าของโรงพยาบาลผู้ที่เป็นทายาทรับช่วงต่อ เขาก็ยิ่งไม่เคยละเลยหน้าที่ของตนเองเลยสักครั้ง
แต่เหมือนวันนี้ทุกอย่างกลับต่างออกไป เท้าแกร่งที่เดินอย่างมั่นคงกลับชลอลงจนหยุดในที่สุด
ดวงตาคมกริบของเขาสะดุด ลมหายใจชะงักเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับแผ่นหลังบางของใครบางคน
เธอคนนั้นอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้ป่วยโรคหัวใจ
'ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?' ความคิดวนเวียนอยู่ในหัวร่างสูงแข็งค้างอยู่กับที่ ไม่สามารถขยับเท้าออกไปหรือแม้แต่เบือนสายตาไปทางอื่นได้
ปลายฝันในชุดเดรสสีขาวดูบอบบาง นั่งคุกเข่าคุยกับเด็ก ๆ ที่กำลังวาดรูปกันอย่างสนุกสนาน รอยยิ้มสดใสของเธอ ดวงตาที่เปล่งประกายเต็มไปด้วยความสุข เสียงหัว
