คุณหมอใจร้ายคือรักครั้งเก่า

ตอนที่ 2 โลกกลม [2]

‘คงมีความสุขมากสินะ ทั้งที่เวลาของเราต้องหยุดเดินก็เพราะตัวปัญหาอย่างเธอแท้ ๆ’

นี่คือสิ่งที่ภาวินทร์อยากจะพูดมันใส่หน้าเธอ แต่สุดท้ายเขาเลือกที่จะนั่งนิ่งมองเธอจากระยะไกลแทน ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้หมอหนุ่มกำลังระงับโทสะของตัวเองขนาดไหน

สายตาเย็นเหยียบพุ่งเข้าใส่ดวงหน้าหญิงงามที่เคยทำให้หัวใจแกร่งเจ็บช้ำจนด้านชา

ตอนนี้เขากำลังสะกดกั้นไม่ให้เดินเข้าไปหาเธอแล้วกระชากเข้ามาถามว่าทำไมถึงทิ้งเขาไป ทำไมถึงใจร้ายขนาดนั้นวะ แต่เขาก็ได้แค่คิด

‘นี่สินะความรัก น่าสมเพชฉิบหาย!’

ปลายฝันรู้สึกได้ถึงสายตาคมกริบที่เหมือนกำลังทิ่มแทงเธอจนแทบจะพรุนไปทั้งร่าง แต่เธอไม่กล้าหันไปสบตา ความลับที่เธอเก็บไว้มาตลอดสามปีคือโรคร้ายที่กัดกินหัวใจของเธอ และเธอก็ไม่อยากให้เขารู้ เธอกลัวว่าจะแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น ร่างบางพยายามจัดนู่นทำนี่อยู่ไม่สุขแต่ใครจะรู้ว่าเธอมือสั่นจนแทบจะหยิบจับอะไรไม่ได้

จนเวลาล่วงเลยมาเกือบครึ่งชั่วโมง ร่างสูงที่นั่งเงียบมาตลอดลุกขึ้นยืน แต่ก่อนจะเดินออกจากร้านภาวินทร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่เจือด้วยความเย็นชาที่ส่งผลให้หัวใจของใครบางคนหนาวสั่น

“กาแฟรสชาติก็พอใช้ได้นะ! แต่ร้านนี้..." ภาวินทร์เว้นคำก่อนจะเหน็บแนบ

"คนมันดูไม่จริงใจไปหน่อย”

คำพูดนั้นเหมือนมีดคมมีดกรีดลงกลางใจ ปลายฝันยิ้มค้างริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาเศร้าหมองฉายแววเจ็บปวดก่อนจะตอบพร้อมรอยยิ้มที่พยายามฝืนอย่างสุดกำลัง

“ขอบคุณที่มาอุดหนุนค่ะ”

"....."

“ขอบคุณงั้นเหรอ?” ภาวินทร์หัวเราะเยาะในลำคอ ก่อนจะเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว แรงดึงนั้นทำให้เธอเสียหลัก มือที่ว่างยกขึ้นยันกับเคาน์เตอร์ด้วยความตกใจ

"เธอคิดว่าแค่พูดคำว่าขอบคุณทุกอย่างมันจะจบเหรอ?!"

ปลายฝันตัวสั่นแต่เธอกลับไม่ได้ขัดขืน แววตาที่เคยสดใสของเธอกลับฉายแววหม่นหมองหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก แต่เธอรู้ดีว่าต้องไม่อ่อนแอให้เขาเห็น ในใจเต็มไปด้วยคำพูดมากมายที่อยากจะพูดกับเขา แต่เธอทำไม่ได้

“คุณภาวินทร์…ขอร้อง ปล่อยเถอะค่ะ”

เธอพูดอ้อนวอนเสียงเบา พยายามสะกดน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาแต่มันกลับเหมือนเป็นน้ำเย็นราดลงบนเปลวไฟที่กำลังโหมแรง ร่างสูงกัดฟันแน่นก่อนจะเอ่ยออก

“ก็จำชื่อผัวเก่าได้ดีหนิ”

"มะ...ไม่ใช่แบบนั้น!"

แต่คำพูดแก้ตัวของเธอเหมือนเป็นเชื้อเพลิงโหมไฟในอกเขาให้ลุกโชน

ภาวินทร์ออกแรงลากเธอไปที่มุมกำแพงหลังร้าน เขาดันตัวเธอชิดกำแพงอย่างแรงจนเธอสะดุ้ง มือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าไว้ข้างศีรษะเธอ ขณะที่อีกมือทุบลงบนผนังอย่างแรง

“ถ้าเลือกที่จะหายไปจากชีวิตฉัน ก็อย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีกสิวะ!” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ดวงตาดำสนิทฉายแววคุกรุ่นราวกับพายุร้ายที่พร้อมจะพังทุกอย่างให้แหลก

“ฉัน…”

ปลายฝันพยายามเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เสียงของเธอติดอยู่ในลำคอ เธอทำได้แค่กลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก ตัวแข็งค้างแทบไม่กล้าหายใจ

ตุบ!!!

ฝ่ามือหนาตบกำแพงข้างศีรษะเธออีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าครั้งก่อนจนเธอสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

“ก่อนจะหายไป ทำไมไม่บอกเลิกกันก่อนวะ ทำไมไม่พูดคำนั้นออกมาห๊ะ?!”

เสียงของภาวินทร์ดังขึ้นจนแทบเป็นเสียงตะโกน ภาวินทร์โกรธจนตัวสั่นกัดฟันแน่น พยายามระงับอารมณ์ที่เดือดพล่านอยู่ในใจ แต่ทุกอย่างเหมือนกำลังจะระเบิดออกมา

ปลายฝันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาเผยความปวดร้าวหม่นหมอง

เศร้าเสียจนคนมองใจกระตุก!

ภาวินทร์ชะงักไปชั่วขณะ

“การที่ฉันหายไปจากชีวิตคุณ..." ปลายฝันเว้นวรรคคำพูดแล้วมองเขา หัวใจเจ็บหน่วงไปหมด น้ำลายหนืดถูกกลืนลงคออย่างยากลำบาก

ก่อนที่เธอจะเอ่ยประโยคต่อมา

"...นั่นมันคือการบอกเลิกค่ะ”

ประโยคนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจ คำพูดที่อยากให้เธอพูดออกมา แต่พอได้ฟังแล้วกับทำให้เขาแทบทรงตัวไม่อยู่ ภาวินทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ คำพูดของเธอทิ่มแทงเข้ามารวดเดียวจนใจเขาแหลกละเอียด กรามแกร่งขบแน่นอย่างหมดความอดทน

“เธอมีสิทธิ์อะไรมาบอกเลิกฉัน!”

เขาคำรามเสียงต่ำ มือหนาดึงใบหน้าเล็กเข้ามาใกล้ บีบแก้มเธอแน่นจนเป็นรอยบุ๋มได้ยินเสียงร้องออกมาเบา ๆ

“ปล่อยค่ะ... ฉันเจ็บ เจ็บ...”

เสียงของเธอแผ่วเบาแต่กลับดังก้องในหัวใจ ดวงตาของภาวินทร์เบิกกว้างเมื่อเห็นดวงตาที่แดงก่ำกับน้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตา

ภาวินทร์ได้สติ เขาปล่อยมือจากใบหน้าเธอทันทีและถอยห่างออกไปสองก้าว เขายืนมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกมือลูบหน้าแล้วเบือนหนี เท้าแกร่งหน้าเดินออกไปจากร้านโดยไม่หันกลับมามองอีก

เขากำลังโกรธตัวเอง...

โกรธที่ยังรู้สึกอะไรแบบนี้อยู่...

การกลับมาเจอกันอีกครั้งของเขาและเธอทำให้ผู้ชายที่เงียบขรึมเป็นนิตย์ถึงกับเสียอาการ

เขาสติแตกใส่เธอราวกับคนบ้า!

“ผู้หญิงอย่างเธอ... แม่งไร้ค่าชะมัด! ทำไมต้องกลับมาเจอกันด้วยวะ!!!”