Eve doğru hızla yol alırken onu kollarımda tuttum. Nabzı zayıftı ama hayattaydı ve savaşıyordu.
Orhan demir kapımızdan içeri girdi ve ön kapıya doğru koştu. Durduğunda, Yeliz'i kucağımda tutarak arabadan hızla indim. Açık ön kapıdan koşarak geçtim ve çoktan gelmiş olan Hülya ile karşılaştım.
"Aman Allahım, o Yeliz mi?" diye sordu kocaman açılmış gözlerle. "Beni takip et!"
Beni birinci kattaki boş odalardan birine yönlendirdiğinde peşinden koştum. Odanın her yerinde ekipmanlar ve parlak ışıklandırma bulunan geçici bir hastane odasına girdi.
Yeliz'i yatağa yatırdım, acı içinde kıvranırken çıkardığı ufak inlemeleri hâlâ duyuyordum.
"Her şey yoluna girecek, artık güvendesin." Elinin üstünü öpüp tutarken fısıldadım.
"Ağrısını dindirecek bir şey vereceğim." dedi Hülya, bir şırıngayı bir tü
