Pagibig na Hindi Maipahayag

Sa paglapag ng eroplano sa King Khalid International Airport, dama ni Rosa ang bigat ng kanyang dibdib. Ang malamig na hangin ng paliparan ay sumalubong sa kanya, ngunit hindi iyon sapat upang pahupain ang kaba sa kanyang dibdib. Enero 12, 2016, unang beses niyang makatapak sa Saudi Arabia. Ang bansa ng mga posibilidad, ngunit ang bansa rin ng mga takot at pagdududa para sa mga OFW na kagaya niya. Nandito siya para magtrabaho, para itaguyod ang pamilya, ngunit hindi niya alam kung anong mga pagsubok ang naghihintay. Sa paglabas ng arrival area, agad niyang napansin ang isang lalaking may maamong mukha, hawak ang isang placard na may nakasulat na "Rosa Martinez". Matangkad ito, maputi, at may kakaibang ningning sa mata. Kasama nito ang isang matandang babae, na tila may halong saya at pagod sa ekspresyon. Lumapit si Rosa, bitbit ang kanyang mga maleta. Yusef: "Hi, how are you? Kamusta? Can you speak English?" Nagulat si Rosa sa tanong nito. Tagalog? Alam niyang mag-Tagalog? Rosa: "Yes, sir. But not fluent. I'm good, sir. Thank you! How did you learn Tagalog?" Ngumiti si Yusef at saglit na tumingin sa kanyang ina. Yusef: "I have a lot of colleagues from the Philippines. They taught me a few words." Rosa: "Oh... okay, sir. Pasensya na po, kinakabahan po ako." Tumaas ang kilay ni Yusef, ang ngiti ay tila may halong biro. Yusef: "By the way, this is my wife." (Tumingin ito sa babaeng kasama at kinausap ito upang magbigay ng tubig kay Rosa.) Rosa: (Nakaramdam ng pagkabigla at bahagyang pagkadismaya.) "Ah... thank you po." Yusef: (Tumawa.) "I’m just kidding. She’s my mom." Hindi naiwasang mapangiti ni Rosa kahit pa nahihiya siya. Iba ang dating ni Yusef. Nakakagaan ng loob kahit pa kakaiba ang unang salubong. Yusef: "Why didn’t you come last week?" Rosa: "Pasensya na po, sir. Hindi po kasi ako na-inform agad ng agency ko." Tumango si Yusef, bahagyang naiintindihan ang sitwasyon. Yusef: "Okay. I thought you didn’t want to come. But it’s fine. Welcome to Saudi. Take a nap, we have a long drive ahead." Sa oras na iyon, si Rosa ay umupo sa sasakyan nila. Habang umaandar ang kotse, hindi niya maiwasang titigan si Yusef mula sa gilid ng kanyang mga mata. Bata pa ito, siguro nasa early thirties, ngunit mukhang mabait at responsable. Mahaba ang biyahe, ngunit sa halip na matulog, hindi mapakali si Rosa. Iniisip niya kung paano magiging takbo ng buhay niya sa bagong lugar na ito. Makaraan ang isang oras ng biyahe, huminto sila sa isang McDonald's. Yusef: "What do you want to eat?" Rosa: "It's up to you, sir." Yusef: "Burger? Spicy or not?" Rosa: "No, I don’t like spicy. Thank you po." Nagpatuloy ang biyahe, at nang makarating sila sa bahay ng pamilya ni Yusef, hindi niya maiwasang mapahanga sa laki at ganda nito. May mga malalaking haligi, malawak na bakuran, at mataas na mga pader. Sa unang tingin, para itong isang palasyo, ngunit may dala rin itong pakiramdam ng pagkakulong para kay Rosa. Yusef: "Enjoy your meal. I’m going to rest now." Rosa: "Thank you, sir." Nang gabing iyon, nahiga si Rosa sa kanyang maliit na silid, iniisip ang mga nangyari sa araw na iyon. Napakalayo ng Riyadh sa kanilang probinsya sa Pilipinas, ngunit nandito siya—handa sa mga bagong hamon, at sa mga posibilidad na hindi pa niya lubusang nauunawaan. Sumunod na Araw: Bandang ala-una ng hapon, gumising si Yusef at muling bumungad kay Rosa ang kanyang ngiti. May kakaibang saya sa kanyang mukha, na tila ba walang ibang problema sa mundo. Yusef: "How was your first day here?" Rosa: "It’s good, sir. Thank you." Nag-usap silang saglit habang kumakain, ngunit matapos ang tanghalian, hindi na muli nakita ni Rosa si Yusef sa loob ng limang araw. Para bang biglang naglaho ang presensya nito, at sa hindi niya maintindihang dahilan, nagsimula siyang maghintay sa kanyang pagbabalik. Nang bumalik si Yusef, halos parang isang linggo ang lumipas. Dumiretso ito kay Rosa na parang walang nagbago, at tinanong siya kung may problema. Yusef: "If you have any problem, you can tell me. I can help." Sa mga salitang iyon, tila nabawasan ang bigat sa dibdib ni Rosa. Ang pakiramdam ng pagka-isa sa banyagang lupa ay tila naglaho sa bawat ngiti at pagtulong ni Yusef. Ngunit habang tumatagal, napansin ni Rosa na ang kanilang simpleng pag-uusap at mga biro ay nagiging mas personal at malalim. Sa mga mata ni Yusef, tila may sinasabi itong hindi mabigkas ng mga labi. Sa kabanatang ito, ipinakilala ang buhay ni Rosa sa Saudi Arabia, ang kanyang unang pagkikita kay Yusef, at ang mga unang hakbang ng kanilang pagkakaibigan. Ang damdamin ni Rosa ay unti-unting lumalalim, habang si Yusef naman ay tila nagbibigay ng atensyon na hindi niya ganap na ipinaliliwanag.