***
Sa parehong gubat ng nasa villa natagpuan ni Hora ang sarili. Doon ay nakita niya sa gitna ng berdeng gubat ang diwalli na masayang kinakausap ang mga hayop at mga kasama niyang tagapagbantay ng kagubatan.
Ibang-iba ang itsura ng diwalli sa panahong ito, nagliliwanag ito at punong-puno ng sigla. Bagay sa kanya ang suot na dilaw na sutla at mga bulaklak na naka-korona sa kanyang ulo. Tila alon rin sa haba at ganda ang buhok nitong asul na asul dahil sa liwanag ng araw.
Hinihimas-himas ng diwalli ang bawat hayop na lumalapit sa kanya, ma pa baboy ramo, usa, ardilya, o ahas man ay tuwang-tuwa na mahawakan niya. Napapalibutan din siya ng mga alphos as marseditas na tahimik lang na nagmamasid sa tabi ng kanilang diwalli.
Ngunit naputol ang katahimikan nang bigla siyang sunggaban sa bali
