Eve döndüğümde yüzümde kocaman bir gülümseme vardı. Barış bugün beni mutlu edebileceği en güzel şekilde mutlu etmişti. ‘’Hayırdır. Ağzın kulaklarında.’’ diyen Uğur ağabeyimin sırtına atladım.
‘’Çok yoruldum beni odama taşısana.’’ Sırtından atmaya çalıştı ama kolumu boynuna sıkıca sardım. ‘’Küçük kardeşine iyi davran. Evlenip gidince özlersin sonra pişman olursun.’’
‘’Keşke şimdiden alıp götürse de kurtulsam senden. Zaten benden önce evleniyorsun. Senin yüzünden adım evde kalmışa çıkacak.’’
Sesli bir kahkaha attım. ‘’Sen de olmayacak kızlarla takılacağına git adam gibi birini bul evlen.’’ Başımı omzuna dayadım. ‘’Hadi ama yoruldum. Merdivenleri çıkmak istemiyorum.’’
‘’O aklın Arda ile aynı yaşta.’’ dediğinde merdivenleri çıkmaya başlamıştı. ‘’Git biraz kilo ver. Ağırsın.’’ dediğinde ya
