Chapter 19
Ang biyahe pabalik sa lugar ng aksidente ay parang pagbabalik sa sarili kong impyerno. Mataas pa rin ang damo, baku-bako pa rin ang daan. Wala nang kahit anong bakas ng gulong, dugo, o sirang pader. Pero sa puso ko, sariwa pa rin ang lahat.
Huminto ako sa gilid ng kalsada. Isinara ko ang makina ng kotse. Bumaba akong walang pakialam kung may makakita man. Hindi ko na rin pinigilan ang luhang ilang taon nang tinatago.
Lumuhod ako sa mismong gilid ng kalsada. Humawak ako sa lupa, pilit na hinahanap ang kahit anong bagay na maaaring nagpapaalala sa gabing iyon.
"Sorry… patawarin mo ako..." bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili kong tinig. "Hindi ko sinasadya. Hindi ko alam. Hindi ko sinadya…"
Umiyak ako. Hindi na matahimik ang hininga ko. Bumagsak ako sa lupa, yakap-yak
